hiçbir yerde bulamayacağınız bilgi: bu sahnenin orijinal hali birkaç yıl önce telif yüzünden her yerden kaldırıldı keman müziğiyle revize edildi. sahnenin olayı kol düğmeleri şarkısı olduğu için çok kötü oldu ama tabi bende orijinal sahne var nasiplenin diye ekliyorum hsjdhds

ferhunde ve hayriye hanimin dramadan sıkılıp avrupa yakasina gelmesi

Mustafa Kemal Atatürk’ün babası Ali Rıza Bey'in Kuzey Makedonya’da doğduğu ev. x.com/erhansanlii/st…

7 Numara’yı izleyen bilir. Armağan ile Haydar çiçek gibi bir gün geçirmiştir Ağva’da. O zamandan beri içimde bir istektir Ağva. Bugün Ağva’ya geldim ve kaldığım orman evinin kapı numarası “7 Numara.” Bazı rastlantılar.

sene 2009! kendi çölümde kaybolduğum yıllar. sabaha karşı arkada bu şarkı, aklımda birbirine bağlanmayı bekleyen bir çok hikaye, önümde boş defter sayfası #ferditayfur

Falih Rıfkı Atay, bir kitabında Atatürk’ün “Rumeli türküleri söylerken derin ve onulmaz bir gurbet ve sıla acısının gözlerinde yaşarır” olduğunu söyler. Rumeli türkülerinin bende bıraktığı hissiyat.

Bazı acılar zamanla geçmez. #6subat2023

Seyyan hanım'dan canlı performans, ses titremesini plaktan sanıyodum, değilmiş

selam müsaitsen birlikte balkanları gezelim

Buraya kadarmış öbür yarım buraya kadar

Üniversitede öğrenciyken işe girmiştim ve ilk maaşımla, babama Edip Akbayram’ın “Nice Yıllara” uzunçalarını almıştım. Kızkardeşimin eşi Ali Çavaz’ın çocukluk arkadaşıydı. Babam, Ali ve Edip abi; “payımıza düşen keder, sevinçlerimizden kalır” #EdipAkbayram

“Bu gidenlerin türküsüydü.” Edip Akbayram… Hoşça kal evimizin türküsü.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün babası Ali Rıza Bey'in Kuzey Makedonya’da doğduğu ev.

"Manastır, Üsküp Bursa kadar bizimdi, Selanik, İzmir kadar bizimdi." diyor Münevver Ayaşlı, Rumeli'ni tarif ederken.

“Öyle ağırım ki kendime, sen benden gittin gideli…”

Sevmek diyorum herkes aşk anlıyor, oysa sevmek diyorum, dolu dizgin sevmek. Ülkemizi baştan başa saran yangınlara karşı cansiparane mücadele edenlere bin selam olsun...

“Hiç gitmez zannedilenin bıraktığı boşluğu, ışığı yanan evlerin de karanlıkta kalabildiğini, zaman insanları alsa da evlerin hala direndiğini” hatırlarız bazen.

Yeditepe İstanbul’da Nilgün öyle evde otururken durduk yere “Çok şükür Ferhan var” diyip Ferhan’ı görmeye gidiyor. Sevdiğimiz birinin varlığına şükretmek, sığınmak, hep penceremizin kenarında saksılara tutunup ayakta kalan bir rüzgar gülü gibi. Dönüp duran, rengârenk, rengâhenk.

Hepimiz Bursa’nın sularını satın alıp içiyoruz. Buna hiç itiraz etmeyen, musluklarından akması gereken suyun satılmasına müsaade ederek biz güzel su içebilelim diye kendini feda eden Bursa halkına teşekkür ederiz. Resmen içmediler içirdiler.

Aramızdan ayrılanları unutmadan yalan dünyadan gelip geçiyoruz. 2025 de içimizi bambaşka yaktı. Bolu yangını da şehitlerimiz de buna dahil elbette…