تا میای یکم نفس راحت بکشی و به بدبختی‌های روزمره فکر کنی، یه چیزی از آسمون رو سرمون خراب میشه. زلزله چیه این وسط؟

کار پروژه‌ای فقط کارگر روزمزد که همون روز دست مزدش رو می‌گیره

یه بخشی از وجود هر زنی، هر چقدر هم مستقل و مخالف ازدواج و بچه داشتن. زنی هست که تمنای مادری داره، تمنای خلق موجودی از درون خودش. هر چند می‌دونم دیگه توانایی روحی و جسمی و مسئولیت داشتن فرزندی ندارم اما گاهی واقعاً حسرت مادری دارم.

هر خانواده‌ای یه دورانی بهترین روزهای خودشون رو می‌گذرونند در حالی که نمی‌دونند این حال خوب دیگه قرار نیست تکرار بشه

تا دوماه پیش ساختمانی که توش زندگی می‌کنم آرومترین جای دنیا بود، از بخت بدم یه همسایه اومدن بغل دست من که صبح ظهر شب صدای موزیک‌های چرندش رو اعصابه

از یه زمانی به بعد غصه خوردن برای عشق از دست رفته یا پول در برابر مشکلات بزرگتری مثل بیماری و مرگ بی‌معنا میشه

اون بالا مالاهای شهر رو نمی‌دونم اما این وسط وقتی توی خیابون راه میری همه آدم‌ها خسته و بیمارند. یکی در میون هم در حال سرفه

خیال می‌کنند خارج از تهران را سالم نگه داشته‌اند که می‌گویند از تهران بروید؟ گل سرسبد شهرهایشان همیشه تهران بوده و آخرین گزینه برای قطع امکانات و فرصت‌ها. هرچه بوده را تا لقمه و قطرهٔ آخر خورده‌اند و تمام شده. حالا که چیزی باقی نمانده، می‌گویند بروید. کجا برویم؟

تهران نه تنها دیگه برای آدم‌ها و ماشین‌ها و ساختمان‌ها جا نداره. داره از گربه هم اشباع میشه. من به تعداد آدم‌ها توی این شعر گربه می‌بینم!

خواهش می‌کنم اگر اعصابش رو ندارید، خودتون رو کنترل کنید و بچه دار نشید. حداقل روزی یک‌بار صدای داد و بی‌داد زن همسایه که داره بچه یک‌سالش رو دعوا می‌کنه می‌شنوم.

این روزا مدام توی مغزم می‌خونه: من از این خسته‌ام که می‌بینم، تیرگی هست و شب چراغی نیست...

صبح جمعه با شنیدن دعوای زوج همسایه، فقط خدا رو شکر می‌کنم تو این مملکت که از در و دیوار می‌باره عاقل بودم و ازدواج نکردم

ماشین و خونه و لوازم خونه و ... که هیچ، من نگران مادر و پدر سالمندم هستم که با این تورم چطور قراره با هزار تا بیماری ادامه بدند...

ترانه علی‌دوستی زن بزرگ و شجاعیه اما خانواده حمایت‌گر و روشن‌فکر در جسور بودن و اعتماد به نفس نقش پر رنگی داره. ما صدها ترانه گمنام در این سرزمین داریم که بی‌صدا با تعصب خانواده‌هاشون می‌جنگند.

برق قطع شده، ایشالا که مثل همون برق قطع شدن فیلم پرزیدنت مخملبافه

از صبح می‌خوام برم سوپر دو قلم چیز بخرم، می‌ترسم برم ته مونده موجودیم تموم بشه

وقتی حال مامانم که نتیجه بزرگ شدن در یک خانواده مذهبی و بسته هست رو می‌بینم هزاربار از اسلام و آخوند و جمهوری اسلامی متنفر میشم

عزیز زیبا، راست می‌گفتی اینا همشون قاتل‌هایی هستند که بین ما زندگی می‌کنند و تو رو از ما گرفتند

نمی‌دونم بقیه شهرها چه خبره، ولی اینجا اصفهان از صبح مدام هلیکوپتر میره و میاد

بمیرم برات که این روزها نگذشت و جونت رو گرفتند