Onu o kadar çok seviyorum ki, bir şeyler içimden taşıyor. Yarıp çıkmak istiyor. Avuçlarımın içleri terliyor.

Kokunu özledim.

Yatağımızda senin kokun olunca çok güzel uyuyorum. Her bana baktığında yeniden doğuyorum.

Sen benim hayallerimsin.

Ben senin tenindeki değil, kalbindeki bir hikayeyim.

Sadece bakışmak bile harika seninle.

Senin bana olan gülüşün, diğerlerinden çok daha farklı. Bunu biliyorum.

Kokunu alırken çok daha güzel uyuyorum.

Biz birbirini çok iyi bilen, ancak yaşamaktan korkan insanlarız. Birbirini yaşamaktan korkmayıp, hiç bilemeyen de olabilirdik. Hangisi daha iyi emin olamadım.

Dudaklarını öpmek için çok çaba harcadılar. Ama ruhunu öpmeyi hiç düşünmediler. Hepsi bir gün bu hatalarının bedelini ödediler, ödeyecekler.

“Neden hiç fırsat vermedin?”

Kimse koşulsuz şartsız sana güvenmeyi, yanında olmayı, sevmeyi beceremedi. Bu artık değişecek.

Hayatında ilkleri yaşamaya, hissetmeye, davranmaya başladın. Bir şarkıda rodeo sözü geçiyordu. Güzel, bunu aklında tut.

Başkalarını sevmiş, seni de sadece merak etmişti. Bunu unutma.

Birlikte kurduğumuz hayallerimiz, planlarımız benim de aynı zamanda. Ve benim yolum bunlar. Ben kararımı verdim. Bu yolda ilerleyeceğim. Seninle ya da sensiz. Yine.

Benden her şeyi alabilirsiniz. Evimi, paramı, oyuncaklarımı… Ama tek bir şeyi alamazsınız. Ben İrem’in Yankı’sıyım.

Tüm acılarını ışıklandırmış karşımda duruyordu. “MUTLULUK” yazıyordu kocaman harflerle; beklenenin aksine mürekkep yerine, göz yaşları kullanılmıştı.

İndirdim bayrağını topraklarımdan. Artık gözlerin istediğine gülebilir, kalbin istediğine atabilir, parmakların istediğine dokunabilir. Ama bu ben olmayacağım.

Ne kadar garip, aslında kimsesizim.

Soğuk, ıssız, aşılamaz dağlarında ölmek, hayatımın en huzur verici sonu olacak. Sana dair, sana ait bir yer olduğu için.