รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนโลกส่วนตัวสูงมาก มากแบบมากกกก ชีวิตจริงเราก็คือไม่มีเพื่อน ไม่ค่อยเข้าสังคม ไม่ค่อยออกจากห้องด้วย แต่ก่อนถ้าไม่มีเพื่อนคือจะเศร้าจนต้องแอบร้องไห้ ปัจจุบันคือชิล เราทำใจยอมรับได้แล้วว่าไลฟ์สไตล์ของเรามันเหมาะกับการอยู่คนเดียวจริงๆ

ส่วนตัวเราชอบวีที่ไม่ขี้เต๊าะอะ ไม่รู้ทำไม ถ้าเป็นฟีลเอ็นดูไรงี้ก็ได้แหละ แต่ถ้าเต๊าะแบบมากเกินไปก็จะออกห่างเลย ช่วงนี้ชอบดูพี่อ้ากกับพี่ดา พี่อ้ากจะฟีลแบบขายขำ ที่สำคัญเสียงเขานุ่มมาก ส่วนพี่ดาเราชอบเพราะสำเนียงการพูดของเขาดูเป็นผู้ใหญ่มากกกอะ และเขาก็น่ารักด้วยนะ อบอุ่นสุดไรสุด

อยากคมช.ปกนิยายมากแบบมากกกก แต่กลั้นใจอยู่ อยากปั่นอีบุ๊กให้จบแล้วค่อยคมช. สิ่งที่กลัวที่สุดคือแต่งไม่จบนี่แหละ😿

เพิ่งได้ฟังเพลงของ Paradox Live คือว้าวมาก เพลงดีทุกเพลงเลย อาจจะเพราะเป็นแนวเพลงที่เราชอบด้วยแหละ งงว่าเราไปอยู่ที่ไหนมา ทำไมเพิ่งมารู้จักพวกเขานะ

ว่าจะลงนิยาย แต่เจอปัญหาที่บ้านคือแทบไม่ไหวละ อยากตายว่ะ ถ้าไม่ติดว่ามีภาระ ไม่ติดว่าต้องแบกความหวังอะไรบ้าง แม่ง ทำไมคนเลวๆมันตายยากจังวะ ไม่ตายไม่พอยังมาทำให้คนรอบข้างเสียสุขภาพจิตอีก

นิยายจีนแนวระบบมีแนวเปโดเกือบทุกเรื่องเลยเหรอวะ เหี้ยมาก arc ดีๆก็มีนะ แต่พอเจอเปโดเข้าไปคือจบละ ลาก่อน ลำพังนิยายที่พระเอกไม่โรคจิตก็หาอ่านยากอยู่ละ นี่ต้องมานั่งระวังเปโดอีกเหรอวะ เฮ้อ

พอ.นิยายจีนบางคนคือหวงเกินเรื่องไปปะ นอ.จะมีสังคมของตัวเองไม่ได้เลยมั้ง คือนางแค่ทักทายคนอื่นตามมารยาทพอ.คือเริ่มไม่ชอบที่นอ.ไม่เชื่อฟัง เริ่มหาทางขังนอ. อารมณ์แบบต้องการให้เมียมีแต่กุคนเดียวในสายตา ต้องเชื่อฟังกุเหมือนหมาตัวนึง เหี้ยเกิน พส.จีนโรคจิตปะชอบแต่งพอ.แนวนี้อะ

ไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึงความตายเลยอะ มันแบบ เฮ้อ ทำไมเราไม่ตายสักทีวะ เรากลัวการเจ็บปวดมากนะ จะเรียกว่าขี้ขลาดก็ได้ แต่ถ้ามันมีวิธีตายโดยไม่ทรมานเราก็คงทำ ชีวิตเราก็ไม่ได้แย่มาก แต่ทำไมกลับรู้สึกว่ามันว่างเปล่าจังเลยนะ

เวลาอ่านนิยายจีนโบราณที่คนไทยแต่งแล้วเจอศัพท์แทนตัวเองว่า พี่-น้อง มันรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้ อาจจะเพราะยังไม่เคยเจอนิยายแปลจีนที่แทนตัวเองแบบนี้ล่ะมั้ง เรารู้สึกว่าการเรียกแทนกันแบบนั้นมันมีกลิ่นอายความเป็นไทยมาก ไม่ใช่ว่าไม่ดีนะ ก็แล้วแต่คนชอบ แต่ส่วนตัวเราก็อ่านผ่านๆได้แหละนะ

เหนื่อย เมื่อไหร่จะได้มีความสุขแบบคนอื่นสักทีนะ

พระเอกนิยายบางคนไม่ควรเรียกโบ้ค่ะ ควรเรียกเหี้ย ขออภัยในความหยาบคายนะคะ แต่มันอดไม่ได้จริง ๆ คือเหี้ยเกิน ข่มขืน กักขังหน่วงเหนี่ยว ใช้อำนาจบังคับให้นอ.ยอม ถ้าไม่ยอมจะทำร้ายคนใกล้ตัว ท็อกซิกสุด ๆ แต่อิแม่อวยกันแบบ ต้าวโบ้ แกคลานมากราบลูกฉันเลยนะบลา ๆ แก อิพอ.มันสมควรสมหวังเหรอ🥲

หมดแพชชั่นกับทุกอย่างเลย ชีวิตไม่ได้แย่ แต่ทำไมถึงรู้สึกว่าตัวเองซึมเศร้าจังเลยนะ

ผมร่วงหนักมาก นี่ฉันเครียดจนผมร่วงหรือเป็นโรคร้ายแรงนะ แอบกลัวนิดนึง ไม่ได้กลัวตายนะ กลัวทรมานอะ เฮ้อ

เหยียนอันกลับมาตกเราได้อีกละ ตอนอยู่เพนทากอนก็เมนนาง มาดูซีรีส์ก็โดนตกอีก ชอบนะหลีหลุน หล่อแบบเกินหน้าเกินตามาก ขอโทษนะที่เราเลือกอยู่ข้างตัวร้าย

ส่องโมเมนต์คู่ชิปในเฟสแล้วว้าวมาก เพราะมันคึกคักมาก คนชอบเยอะมาก แต่... เขาชิปคนละโพกับเรา🥲 เราโพพิอัน เขาโพน้องอันอัน

รถล้ม ใจหายวาบเลย ในใจตอนนั้นคิดแล้วว่ากูจะตายแบบนี้ใช่ไหม มือยังสั่นอยู่เลย แม่งเอ๊ย

อยากมีแพชชั่นในการแต่งนิยายเหมือนเมื่อก่อนจัง อยากแต่งนิยายรักที่อบอุ่นหัวใจ แต่พอแต่งไปสักพักก็ตัน หรือเพราะเราไม่ได้มีแฟนมานานเลยเขียนเรื่องราวรักใคร่ไม่ออก อ่านนิยายรักก็แล้ว ดูซีรีส์ก็แล้ว ดูอนิเมะหวานๆก็แล้ว แต่ยังไม่มีอารมณ์อยู่ดี โคตรเบื่อตัวเองเลยว่ะตอนนี้

ไฟเริ่มมาละ ขอไปอ่านนิยายเก่าที่แต่งค้างไว้แล้วมาปั่นต่อก่อนนะ

อยากลาออกจากงานแล้วมาเป็นนักเขียนจังอะะะ ไม่ชอบงานที่ทำอยู่เลย ไม่มีความสุขเลยสักวัน แต่ก็รู้ดีว่าถ้าเราลาออกเงินเราไม่พอใช้แน่ ทำไมเราถึงมีภาระเยอะขนาดนี้นะ อยากย้อนเวลากลับไปสมัยที่ยังมีเวลามีไฟ ไม่มีภาระทางการเงินมากนัก ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดเลย

ไม่อยากทำงานนนนนนน