Çalı bile itmez kendine sığınan kuşu, denk geldiğimiz kalplere bak..

Cemal Safi’nin dediği gibi; Tebessümü yüzüme çok görüyor matemim Güldüğümü gösteren tek resim sende kalmış.

Şimdi iyi niyetlerimi bir bir yargılayıp asıyorum.

Ağrıma giden çok şey oldu, hepsini sana hissettirmeden düşe kalka hallettim.

Günaydınn… Yüzü olan yıkasın.

Şimdi çocukların oyunları cellatların kasaphanelerinde üşüyecek..

Benim en büyük savaşım yüreğimle. Kendimi bildim bileli mağlubum.

Ben sırtımdaki izlere rağmen dimdik ayaktayken içimde elinden pamuk şekeri alınmış gibi ağlayan bir çocuk var. Büyü be çocuk artık, büyü bee..

Bir ordunun içine tek dalacak cesaret, galip olacak yürek var bende. Lakin sana yenik düştüm. Acizliğim ibretlik.

Savaşacaksak silahımızı, bileğimizi konuşturalım. Duyguları karıştırmayın.

Ne güzel söylemiş Cemal Süreya; “ Herkesin niyeti iyiyse bize bunca kötülüğü kim yaptı?”

Sıkıldıysanız lunaparka götüreyim sizi, oyuncaklar alayım. Hayallerim ve duygularımla oynamayın.

Başka bir evrende, karakterli halinle..

Ben yolumu buldum, o yolunu kaybetti.

Bazen insanlara yakıştıramadıklarınızı insanlar kendilerine yakıştırabiliyor.