عمرم رو عمرت بابا.

به ایران نگاه میکنم، هیرکانی می‌سوزه، زاینده‌رود و ارومیه خشک شدن، بارون نمیاد و خشکسالی شده، زمین داره فرونشست می‌کنه، به مردم نگاه میکنم همه‌ خسته‌اند. ناخودآگاه جمله عزیزی که بالاسر هیرکانی ایستاده و با چهره مستأصل میگه چقدر ما تنهاییم، به ذهنم میاد، واقعا چقدر ما تنهاییم..

عکس و فیلم‌هایی که از هیرکانی میبینم واقعا فاجعه‌ان چجوری از این موضوع ساده میگذرید و براتون مهم نیست؟!

خیلی راضیم از کاری که کردم حقیقتا باید زودتر از اینا این اتفاق میوفتاد.

مثل جوونیمون که سوخت... #هیرکانی

اه اه چقد کسشرید

عشق قشنگ‌ترین تجربه‌ی منه که دو ساله دارم زندگیش میکنم.

چرا من همیشه دیرمهههه

جهان، ترانه می‌شود تصویرسازی: محیا فرمانی

ما همه جوان می‌میریم. ‌ • سیاوش‌خوانی؛ بهرام بیضایی

«این شوخی نامردان است که امید می‌دهند و سپس بازپس می‌گیرند و بر نومیدشدگان از ته ِ دل می‌خندند.» - مرگ یزدگرد؛ بهرام بیضایی.

ایرانی بودن خیلی خنده داره درس میخونی وسطش یهو کتابو میبندی میذاری یه گوشه تو راه باشگاه احساس میکنی احمق ترین موجود جهانی بارون میاد خوشحال میشی یهو لبخندت رو صورتت خشک میشه و با خودت میگی من دلم به چیا خوشه اصلا هر مدل تلاش کردن، احساس کردن و وجود داشتن خیلی بیهوده به نظر میاد.

شب میخوابی صبح پا میشی میبینی ارزوهات صد میلیون گرون شدن

اما عزیز من، کاش در روزگار دیگری می‌زیستیم، ما همگی حیف بودیم...

انقدر کشتند، انقدر کشتند، که به ندرت یه عکس رو بیشتر از یک بار میبینیم. حتی وقت نداریم قصه‌هاشونو بخونیم. اسم‌هاشون یادمون نمیمونه. سروی بعد از سرو دیگر افتاده. جانی پس از جان دیگر ستانده شده. «آنقدر عزا بر سرمان ریخته‌اند که فرصت زاری نداریم.»

چقد بی‌خایه‌ای با اینکه اون سر دنیا نشستی عنم گرفت جدی.

چقد مادرجنده دورمون بود نمیدونستیم