من روزهای شنبه‌ و دوشنبه‌ ۴:۳۰ تا ۶ تو محدوده‌ی سنایی، کلاس هاتا یوگا دارم. تو این کلاس تمرکز ما روی جزییات فرم بدن، ماندگاری در آساناها و بالا بردن قدرت و انعطافه. اگه دوست دارین با هم تمرین کنیم یا اطلاعات بیشتری نیاز دارین بهم دایرکت بدین. ریتوییت کنید هم که بوس.

اپیزود چهاردهم اسفار دیروز منتشر شد. روایتی که توی بادهای ١٢٠روزه‌ی سیستان و مرز افغانستان و خونه‌‌های خاک‌گرفته در رفت‌و‌آمده. انگار خوابیه که از بیابون دیدیم و توی اون خواب تونستیم زبان باد رو بفهمیم.

یادآوری:

پس یادت باشه، هر وقت عصبانی شدی، ۱۱ میلیون نفر می‌میرن.

طبقه‌‌ی پنج و نیم جهنم، زیر پاگرد اول، جای آدمای دلگیره.

دلگیر و رقت‌انگیز: دست‌وپازدن برای هویت‌یابی زورکی.

بچه‌ها من چندساله یه آرشیو رایگان استنداپ دارم که همه میتونن دانلود کنن، ببینن و حال کنن.. هزینه‌های سرور ولی دیگه سختم شده. اگر آشنای دارید که می‌تونه اسپانسر بشه، برسونید بهش لطفا.. اینجاست: sadoo.ir/standup ببینید، خوش باشید و بدید بقیه🧡

unfucktheworld.

کوری بود که غمزه به چشم پدر کند ناقابلی که فخر به اجداد میکند این رو واعظ قزوینی گفته.

به پاییز ١۴٠۴ در تهران نمره‌ی ٠/٧۵ می‌دم. از ٢٠. یعنی معادل با نمره‌ی فیزیک سال دوم دبیرستانم.

هر کسی به شیوه‌ای که تو زندگیش گند می‌زنه، تو فیفا‌بازی‌کردن هم گند می‌زنه.

عکسای جفری اپستین که داره جمله‌های رمان لولیتا رو روی پوست دخترای زیر سن قانونی می‌نویسه هم می‌تونه بره تو تاریخ ادبیات: رمانی که عملاً جوکیه علیه راویِ پدوفیلش، تبدیل می‌شه به کتاب موردعلاقه‌ی ثروتمند رقت‌انگیزی که برای ارتباط دست‌وپا می‌زنه (و احتمال زیاد نخونده‌ش).

اسفار، اپیزود پونزدهم رو می‌تونید بشنوید. قصه‌ای دربارۀ شبِ بی‌پایان عزیز. قصه‌ی عشق و شب و قصه‌گفتن.

اون دوستی که بهش زنگ می‌زدم و بر اساس گردش ستارگان و اجرام سماوی بهم می‌گفت باید چه غلطی بکنیم روزه‌ی سکوت گرفته. گرفتار شدیم.

من تمام ادبیات رو حفظم. بخش عمده‌ای از شعر فارسی رو حفظم. شکسپیر رو کامل حفظم همه‌ تراژدی‌ها و سونت‌هاش رو. بخش عمده‌‌ای از کتابخانه‌ی اسکندریه رو حفظ بودم. شاید دو سومش رو. من از چهار پنج سالگی کل یونان و روم باستان رو حفظم.

جمعیت بزرگی در خیابان‌هاست و همزمان جمعیت دیگری از چهار دهه کشته‌شدگان، از اعدامی‌ها، تبعیدی‌ها، از دوستان مهاجرت‌کرده، از امیدهای مرده و از نام‌های مفقود در حافظه‌ها تظاهرات می‌کنند. اشباح، یادها و غایبان تنها یک خواسته از ما دارند: «به یادمان بیاور؛ نگذار مرگ ما بیهوده باشد.»