İnsan payına düşene razı olmayı öğreniyor. sırtında taşıdığı acılarla yürümeyi, geceyle konuşmayı, gürültüsüz yaşamayı, susmayı.

Söylediğin her söz hatırımda oysa. incitmeden anlattıkların, çiçeklerden ve kırlardan bahsedişin, gökyüzüne sığdırmaya çalıştığın umutların.

youtube.com/watch?v=V2-9oG…

Yokluğuna hasret sonbahara başlıyorum, varlığını hissettiğim o sonbaharlara benzemeyen. Belki biraz yağarım bu aralar, ıslanma sakın!

Mevsimin suçu yok. Yokluğun soğuk.

Neyin var? “sorusuna,” Sen yoksun! ” diyesim var. Bildiğin gibi değil.

Terkedilen çabuk büyür, hüzün kalana düşse de pişmanlık hep gidenin payına!

Sevdiklerimiz üzülmesin diye içiniz kan ağlarken bile tebessüm edebilecek kadar güçlü olur seven insan.

Yalnızca yağmur yağdığında seviyorum bu şehrin insanlarını; herkesin yüzü ıslak, başları eğik, herkes benim hep olduğum gibi.