خبر «ورود کاروان نیروهای #حشدشعبی به ایران» بیش از آنکه نشانه‌ی تغییری در واقعیت میدان باشد، یک «جنگ روانی» از طرف رژیم است. هدف اصلی، نمایش قدرت (برای خودی‌ها)و تولید ترس در مردم است، نه یک ورود واقعی. ضمن اینکه سناریوی ورود نظامی گسترده‌ی این‌ها -به احتمال زیاد- منتفی است؛

جمهوری اسلامی در شکست: «هنوز نمرده‌ام، پس برنده‌ام.» پس از مرگ: «هنوز دفن نشده‌ام، پس پیروزم.» و ادامه‌ی داستان… شیعه‌ی هپروتی‌، نمی‌بازد؛ یا برنده است، یا در حال ساخت روایتی که در آن، باز هم برنده است. از این حقیقت رقت‌بار، آگاه‌ هم که می‌شود، باز آن را نشانه‌ی برتری‌‌‌اش

از «نامه به کمیته نوبل» علیه خانم عبادی، تا برگزاری «کنگره آزادی»: در منطقِ مخالفانِ پهلوی، هیچ فکتی برای پذیرش حقیقت، کافی نیست؛ نه هژمونِ خیابان، نه بسامدِ شعارهای مردم، نه آن‌همه ویدیوی جاویدنامان، نه حمایت گسترده‌ی دیاسپورا… مسئله، دیگر نادانی نیست؛ امتناعِ دیدن است.

پس از حذف خامنه‌ای و سران نظام، استراتژی‌های اصلی «هسته‌ای، موشکی، نیابتی و دشمنی با اسرائیل»، دیگر ابزار پیشبرد «ایدئولوژی» نیستند، به آخرین «راهبردِ بقا» تبدیل شده‌اند؛ تنها مهره‌های رژیم در شطرنج مرگ و حیات. در چنین وضعیتی، «هر نوع معامله»، نه مهار، که احیای رژیم است؛ هدیه‌ای

به گمانم مهمترین نکته‌ی تازه در سخنان امشب #ترامپ، آپدیت شمار کشته‌شدگان دیماه از ۳۲ هزار نفر -که پیشتر گفته بود-، به ۴۵ هزار تن بود. هرچند این هم آمار واقعی جاویدنامانِ قتل‌عام دیماه نیست و با افشای اسناد دقیق پس از سقوط رژیم، دردمندانه باید گفت که از این هم بسیار بیشتر است.

#ترامپ امشب از «پایان نزدیک جنگ» حرف زد اما همزمان بر ادامه حملات تا ویرانی کامل رژیم هم تاکید کرد. این دو نکته، فقط یک چیز را روشن می‌کند: جمهوری‌اسلامی دیگر نه «قدرت» دارد، نه «ثبات» بلکه به نقطه‌ای رسیده که واکنش‌های پراکنده‌اش، بیشتر شبیه تلاش برای «زنده‌نمایی» است تا اعمال

اگر قرار باشه بین اون بچه ۱۸ ساله که امروز اعدام شد، و اون پل کرج که در جنگ ویران شد، یکی‌شون بمونه، من به زنده و خوشبخت بودن امیرحسین رای می‌دم. هزارتا از اون پل‌ها رو می‌شه به زندگی برگردوند، امیرحسین رو نه! پنج دهه است که سپاه و آخوند، کشتن بی‌گناه‌ترین انسان‌ها رو به امری

به‌زودی صدا و سیما: «غیور مردان سپاه، طی یک عملیات آفندی، خلبان دوم رو پیدا کردند ولی به دلیل رأفت اسلامی، گذاشتند سوار شه بره».

نامه #تاجزاده به ترامپ، عصاره‌ی کارکرد اصلاح‌طلبی از ۷۵ تا امروز است: جریانی که در هر بزنگاه، اولویتش نه مردم، بلکه بیرون کشیدن نظام است از زیر ضرب. همان «لباس شخصی» که میان جمعیت جا می‌گیرد، تا درست لحظه‌ای که یکی از نیروهای امنیتی گیر می‌افتد، در پوشش مردم بپرد وسط، برای نجات

چند پادکست‌ تخصصی نظامی آمریکایی، هزینه عملیات خارج کردن دو خلبان از ایران رو «حداقل بین ۵۰۰ میلیون تا بیش از یک میلیارد دلار» برآورد کردن! ( پنتاگون هنوز رقم دقیق رو نداده) فقط اون دو هواپیمای MC-130J که خودشون روی زمین منهدم کردن، بیش از ۲۰۰ میلیون دلار قیمت داره؛ به‌علاوه

تمدن و‌فرهنگ ایران‌ در تاریخ چندهزاره‌ی خود، شیاطین بسیاری را روانه‌ی جهنم فراموشی کرده، و باز خود چون باغی در نَمبارِ بهاری، از نو شکفته است و‌معطر، به حیاتش ادامه داده. امروز هم همین است، بی‌ ذره‌ای تردید. اما تو آخوند امنیتی و هم‌پالکی‌هایت!، تو و نظام‌ات، نه ایران‌اید نه

تا گردن رفته تو لجن می‌گه برنده شدیم!

آتش‌بس دو هفته‌ای،ظاهرا «توقف جنگ» است، اما در واقع پازِ مدیریت‌شده‌ای به سود آمریکاست. چرا؟ چون: تنگه هرمز به نفع آمریکا باز و با سرازیر شدن ‌نفتِ انباشته، بازار امریکا و اروپا به سرعت متعادل خواهد شد؛ آمریکا از موضع کنترل‌کننده‌ی بازی، سطح و شکل فشارها را تنظیم، اطلاعات

بخش عظیمی از تفکر شیعه-به ویژه درقرائت سیاسی و خمینیستی-، نه مبتنی بر واقعیت وجودی بلکه بر تبلیغاتی عظیم، و پروپاگاندای سراپا دروغ اما کارکردی، استواره؛ هم در توصیف یک تاریخ جعلی مبتنی بر « شهادت ،دلاوری و معصومیت» و هم در زمامداری نیم‌قرن اخیر. در این رهگذره که ترامپ، با آتش

این روایتِ «السیسی ایرانی» که دایم گروهی دارند تکرار می‌کنند، بحث پرت و بی‌ربطی به زمینه ایران است؛ درواقع یکجور خیال‌پردازی سیاسی‌ست تا تحلیلی واقع‌گرایانه. مدل السیسی در مصر بر ارتشی بنا شد که«ملی»بود، نه ایدئولوژیک. در ایران، ستون قدرت بر شالوده‌ی«سپاه» است: نهادی ایدئولوژیک،