Beni gerçekten tanıycak kimse yok Her zaman bir maskem var

Vazgeçmek istemiyorum kendimce direniyorum

“Kaybolmuş, hiçbir yere ait değilmiş gibi hissediyorum…”

Nasıl mıyım? Hep düşünüyorum, uyku düzenim yok, yalnız hissediyorum, her şeyi kafama takıyorum, hayattan keyif almıyorum. İyiyim diyorum, iyi değilim. Kendimi anlatamıyorum, anlatmak da istemiyorum. İçim dolu ama susuyorum. Sadece yorgunum..

sana bıraktım Allahım.. kalbimdeki sızımı da.. hayallerimi de.. bir adım sonramı da.. dualarımı da..

Yorgunluğumun yaşamak gibi bir hayali var

Suskunluğun bile bana emanet gibi…

Ne eminim ne de ümitsizim umutla mesafe arasında bir yerde bekliyorum

Galiba farkında olmadan bütün sevdiklerimle vedalaşıyorum

Bir gün iyileşiyor gibi hissediyorum, ertesi gün yeniden karanlığa düşüyorum," dedi kadın. "Sonu olmayan bir döngü gibi. Eskiden her şeye tutkuyla sarılır ve bir şekilde mutlu olmaya çabalardım. Şimdi kendimi uzun zaman önce kaybetmiş gibiyim. Ne heyecan, ne heves, ne uyku düzeni

İçim acıyorr

ailem: o güçlüdür ona bir şey olmaz, bizi yormaz, her şeyi kendisi halleder o sırada ben

Derdim dağlardan çok Sorma halim hiç gücüm yok

Çiçeklerle dolu bir bahçedeyim ama solmuş olan tek şey benim

İnsanın içi ağlar mı…

Aylar var bir başıma değmeyin göz yaşıma kayboldum bir başıma..

Tükendiğini hissettiğin o evredesindir..

Nasıl da yorulur insan sustuklarından..

Gafil gezme şaşkın bir gün ölürsün..