Ödüm kopuyor farkında olmadan istenmediğim yerde durmaktan, yük olmaktan insanlara. Kimsenin hayatında kalmakta ısrarcı olmuyorum. Git dedirtmiyorum kendime. İnsan gitmeyi bilmeli, yük olduğu yerlere arkasına bile bakmadan veda etmeli. İnsan yürüdüğü yoldan bile, vazgeçebilmeli.

Yirmi dört yaşındayım, ama yirmi beş'i görebilecek miyim? İşlerin gidişine bakılırsa, bilmiyorum. Söyle bana neden incittiklerimizi göremeyecek kadar körüz? Neden bu farkındasızlık? Aslında hayatlarımızın çoğunu harcıyoruz ve hayatlarımızın çoğunu da harcamaya devam ediyoruz.

bugün buğulu tek cam benimkiydi, günaydın cam kenarında yaşama şahit olacak kadar hâlâ içinde umut barındıranlar ve diğerleri.

Bir sevgi bir de sevgisizlik insana her şeyi yaptırır demişti ya birisi, öyle doğru ki. Vaktinde gösterilmeyen sevginin, anlayışın hiçbir değeri yok. Her şey vaktiyle kaim. Sevdiğiniz insanları dinleyin. Anlamıyorsanız bile anlamak için mücadele edin çaba gösterin. Yarın çok geç.

ben neye kırıldığımı söylemeye dahi utanırken insanların birini kırmakta böylesine rahat ve maharetli oluşlarına hayretle bakıyorum, özür dilemek, pişman olmak şöyle dursun, haksızlıklarını üzerlerinde bir nişan gibi taşıyorlar, incitmeyi güç,inceliği ise acizlik sanıyorlar.

Ne bir şeylere inanacak ne de bir şeylerden vazgeçecek gücüm var. Sıkışmış gibi hissediyorum. Bir şeyler çiğniyor beni fakat yutamıyor. Gibi.

İnsanların öfkeyle ve üstenci bir dille her fırsatta ötekine haddini bildirmeye, ötekini terbiye etmeye çalıştığı bir toplum haline geldik. Kimsenin kendi sınırlarına dönmeye, kendi gittiği yolu sorgulamaya, kendi kusurları üzerine düşünmeye vakti, niyeti, enerjisi kalmıyor.

yaş aldıkça kimsenin bir dakikasını bile alacak hakkının olmadığını düşünüyorsun. zamanın ne kadar değerli olduğunu ve insanların ne kadar az değer verdiğini gördükçe kendi kendinin dostu olmak en zararsızı geliyor.

Hayat bu işte hiç bitmeyecekmiş gibi düşünülen, yaşanan o yoğun duygular, bir süre sonra insafsız zamanın gadrine uğrayarak sadece birer anı, giderek soluklaşan, silikleşen birer deneyim olarak kalıyor.

Kimsesiz kalmak, belirsiz olmaktı yaşamı boşlamış çocuklarda.Önlerine örülen duvar, içlerinde çoktan yıkılmıştı.Onlar mavi düşlerin kahramanı, Acımasızlığın kurbanıydı. Umut beslemeyi yarınsız olmak arasına sıkıştırıp öyle güldüler hayata...

Benim savaşım artık kendimle. Başka birine ne kinim, ne öfkem ne de türevi düşüncelerim var. İnançlarımı sorgulamaya, pişmanlıklarımı onarmaya, kaybettiğim yolu bulmaya, içimdeki çocuğu bir şekilde yeşilliklerde koşturmaya çalışıyorum. Sizinle artık düşman bile olmayacağım.

Tahammül sınırım çoktan aşıldığından beri insanlarla daha az görüşmeye, hislerimi açmamaya ve tuğla tuğla duvar örmeye başladım, beni sıkıntıya sokacak insanları ve durumları elimin tersiyle ittim, pişman değilim

bir şeyleri hatırlayamamak mı daha ağır yoksa hiç unutamamak mı karar veremiyorum...

Kendimi anlatmak zorunda kaldığım insan ilişkilerini yürütemiyorum. Kızdıysam sebebini anla telafi et isterim. Ben söyledikten sonra ezbere yapılan şeylerle değil, beni tanıdığını belli eden gelişi güzel süprizlerle mutlu olurum. Çok zor değil, tanıyıp değer vermek yetiyor.

Okuyunca bile bir hoş hissettiren şöyle güzel birkaç satıra denk geldim. "umarım hayatınızda denize bakmak gibi hissettiren bir insan bulursunuz. böyle gördükçe içiniz açılır, yüreğiniz ferahlar ve apaydınlık hissedersiniz." #Günaydın

İnsan çok sevdiği şeylerin o kadar da sevmeye değer olmadığını anladığında büyüyor. Bu tercih edilmiş bir olgunluk değil, keşke çocuk kalsaydım dediğin bir yer. İstemeden büyümek.. Hayat seni elinden çekiştirip zorla yürütürken, maziye baka baka ilerlemek zorunda kalmak…

herkesin hemen her şeyden şikayetçi olduğu, tahammüllerin ziyadesiyle azaldığı bir çağda memnuniyet hâlinde istikrar göstermeye çalışmak aşırı önem verdiğim bir detay. memnun olan, yetinmeyi bilen, değer vermeyi bilen insanların samimiyetine tutunun. dünya hiçbirimize kalmayacak.