Kendi yolunda yürüyenleri tanırsın. Övgüyle de yergiyle de ilgilenmezler. Kimseye kendilerini açıklamaya çalışmaz, kimseyi yargılamazlar. Oldukları gibidirler. Yol onları dönüştürmüş ve olgunlaştırmış, biraz da hırpalamıştır. Yorulsalar da şikayet etmez, yürümeye devam ederler.

tek başına olaydım bir çaresini bulurdum hüznün, ne ki yalnızım.

düşündükçe itiraz etme, uyumsuz olma, huzursuz olma ve huzursuz etme kapasiteniz de artar: kendi başınıza kararlarınızı almanız, kendi başınıza düşünmeniz, kendi başına düşünme yeteneği olmayanları çileden çıkarır. huzurlu olmakla cahil olmak arasında çok ince bir çizgi vardır.

Anlatan anlattığının, Anlayan anladığının yükünü taşır.. .. Söylemek; Pimi çekip kaçmaktır ki, Ortaya "onlarca" Anlam dağılır..

Bu 'yüzyılın depremi' değil. Bu son 22 yılın basiretsizliği. Bilime kulak asmamak, uzmanı yok saymak; bütün uyarılara rağmen -inadına- fay hattına pist, yol, köprü, viyadük yapmak. Rant için -devlet yapılarında bile- çarpık, eksik yapılaşmaya göz yummak...

Eski askeri sağlık sistemi olsa; Çoktan Sahra hastaneleri ve Sahra mutfakları kurulmuş, saat gibi işleyen bir organizasyonla birçok can kurtarılmış, çok daha az insan mağdur olmuştu. Gölcük depreminde bilfiil çalışan bir askeri doktor olarak söylüyorum ve kahroluyorum.

ölen kızının saatlerce elini tutan baba, tüm ailesini kaybeden anne, genç, her afetzede o acıyla bakan, mv, herkese isyan edebilir; ki haklı olması da gerekmez. derin acılarda haklılık aranmaz. mahcubiyetle dinler, teselli edersin. bu kadarcık feragatle kimsenin incisi dökülmez.

Televizyonda canlı izlettirilen ve “umut” olarak empoze edilen göçük altından çocuk çıkarma görüntülerini kabul edemiyorum. Her depremde çocukların ismi değişiyor ama facia aynı. Gerçek “umut”, çocuklara başlarına yıkılmayacak evler inşa etmektir, onları enkazdan çıkarmak değil.

Dilara Gönder istifanın nedeni herhalde bu çıkıştır. onurlu duruş için tebrik ederim.

Zonguldaklı kahraman madencimiz Ömer Tok'un tüyleri diken diken eden o konuşması. ❤

eksiklerini, yetersizliklerini, günahlarını kibirle örtmeye alışmış zekalar nezdinde suçlu hep başkalarıdır.

Siyasetimiz de aile yapımız gibi. Çoğunlukla toksik, travmatize edici ve hayal kırıklığına yol açan bir tarzda.

bir ülkenin yurttaşlarına sunduğu yaşam kalitesi sürdürülebilir olmadığında orası yurt olmaktan çıkar, yer olur.

insan inanabileceği gerçek-dışılıkları inanamayacağı gerçeklere yeğler.

yaşamı çekilir hale getiren hep küçük ayrıntılardır, öyle ki gün gelir yürekten bir merhaba’ya alemi feda eder insan.

yarım kalmışlık yaşamın özüdür, telafi edilemez.

"Eğer her şey çocukluk dönemi ile açıklanırsa, o zaman her şey bir başkasının kusuru olarak değerlendirilir ve insanın kendi sorumluluğunu üstlenme gücüne duyulan güven de küçümsenmiş olur." Erik Erikson, s.130

aptal değerli bir şeyini yitirdiği için değil, aksine yitirdiği değerli şeyleri idrak etmediği için aptaldır.

yaşamı boyunca herkes 'birini' bulur, ama 'birbirini' bulmak çok az insana nasip olur.

Dün, bugün, yarın ve daima...