Дрэнна ўсё. Бабуля ў дэменцыі, працы няма. Каб не бабуля, павесіўся

Бабуля заўсёды хавае маю кружку і кожны раз у іншае месца. На маё пытанне, нахера, уласна кажучы, адказвае, каб не скралі. Ну так. Ходзяць тут усякія, кружкі крадуць...

Маё рэзюмэ: 1. Магу не есці кінзу 2. Вучыўся крыху ў свецкай школе 3. Ніколі не біўся з качканосам 4.ведаю як па-іспанску пізда 5. Бачыў Роберта Планта 6. Ўчора пагаліўся 7. Умею чытаць 8. Спрабаваў дзяліць на нуль. Дарэчы, гэта таксама анкета для знаёмства.

Бязлітасны беларускі нэймінг. Дарэчы, сама гарчыца норм і баначка больш зручная, чым шкляныя.

Новы прыкол. Бабуля, пакуль я спаў, недзе ПРАЯБАЛА КАЧАРГУ. Поўдня лазіць па ўсёй хаце, шукае. Знайшла іншую качаргу, а тую не. Піздзец, паньства. (Ё думка, што качарэжка у кацёл правалілася, памер дазваляе, чакаю вечара, калі прагарыць)

Ябаная качарга знайшлася. У мяне, бляць, пад ложкам. Бабуля лавіла ката, якога там і не было. Дзе быў у моманце я, незразумела, бо незразумела, калі гэта адбылося. Я не бачыў, бабуля не памятае, Кот маўчыць. Божухна, дай мне сілаў.

Мяне лайкнуў кукуруза, ужо дасягненне.)))

Зацаніце моц даёбу: аказваецца я прынёс НЯПРАВІЛЬНЫЯ ДРОВЫ. Тое, што дровы і ўчора і сёння і заўтра будуць адныя і тыя ж, да ўвагі не прымаецца. Пупупу...

Заходжу я ў трэдз, а там нехта Варажун нахуй паслаў.

Ну штош. Бабуля ловіць ката, каб пакласці яго спаць. А ўчора у ягонай місцы я заўважыў акуратна парэзаны агурок. І вось, бля, зараз мне у горад патрэбна на пару гадзінаў, і як іх тут пакінуць?

Сітуацыя наступная.

Я заўсёды трымаю ў галаве думку, што я сапраўды то чалавек, які бачыў некаторыя дзярмо. А потым адкрываеш твітэр і разумееш, ніхуя ты ня бачыў, самар чайлд. Блядзь.

Выпадкова давялося паслухаць нізкіз. Пытанне, вакаліст так і ў жыцці размаўляе? Ці толькі пяе, як бы яму на хваста драммашынай каратнула? Тэкст, гэта эмоцыі, але спяваць як зламаны тостар, ну гэта хуйня.

Калі табе не патрэбна ў моманце сушыцца, то так ты і будзеш выглядаць. Ён акцёр, а не качок тупы. Можа да ролі рыхтуецца...

Калі я чытаў гэта ў дзяцінстве, сказаць, што я быў моцна ўражаны, гэта нічога не сказаць. Гэты, без двукоссяў, шэдэўр трэш-фантастыкі яшчэ чакае сваю экранізацыю.

Як жа заябала рэклама аэрагрыляў.

youtu.be/0GMcL2nkp4E?si… Нагадваю, Ізабэль Жафруа

Ніколі б не падумаў, што будзе цікава сачыць за трэдз