Her şeyi ve herkesi olduğu kadarıyla kabul ettim olduğu kadarı bana yetmiyorsa vazgeçtim dinginliğimi buna borçluyum

burası dünya, burda herşey yarım kalır.

nasıl yorulmuşsun, yüzün, yüreğin hep yorgun. kötülüğün sadece beni yordu sanıyordum sesin bile yorulmuş

Allahım sen benim Rabbimsin sana geldim, günahlarımı bağışla, yardımcımsın, yolumu göster, işlerimi kolaylaştır, kalbimi aydınlat, benim için hayırlı olanı seç, elimi tut, beni bana bırakma, beni bırakma Allahım

bazı konular vardır ki artık kızgınlığın, kırgınlığın, eksik hissetmenin, yorulmanın vakti çoktan geçmiştir. sadece o hikayeden ayrılır, kabullenir ve ahirette bu sınavın kazananı olmayı beklersin. umarım hepimiz bu çaresiz konularda hesabını verebileceğimiz yoldan yürüyoruzdur.

vefat eden birinin sesini hatırlayamamak...

ben o son yarayı aldığım gün dünyayla da kalbimle de baş edebilmeyi öğrendim.

“vîrandır bağların gülleri vîran, ölür mü dünyada dengini bulan..”

dünyadaki en güzel hislerden biri fark edilmektir. bu aralar suskunsun, bu yüzüğü ilk defa takıyorsun, bugün her zamankinden fazla sigara içtin, fazla ışık seni rahatsız eder, bu kahve sana acı, gözlerini kaçırdıysan bu konu seni üzüyordur. ben buradayım demek zorunda olmamak..

yaşam kalitesini artırmak için anlam yüklemeyi azaltmak gerekiyor. anlam yüklemek, beklentiyi çoğaltıyor ve belki de yanlış anladığın bi husus gözünde, gönlünde büyüyor. yanlış yere yapılan yatırım ve heba olan duygular. doğrudan ifade edilmeyen hiçbir şeye anlam yüklememek gerek

Biraz rahatsızım, annem “sabah namazına kalktığında pencerenin önüne kendin için kuşlara yemek koy, sadakan olsun kuzum” dedi. İçimden dedim kim uğraşacak, namazı zor kılıyorum. Gece oldu, namaza kalktım, kendimi o pencerenin önünde buldum. Bir kadın günün sonunda hep annesi, hep

göğsümde merhametten fazla hiçbir şey yok yine de bu dünyada bazı şeyler affedilmez

"Merak etme, işlerin birden bire düzelir. Allah kadirdir."

insanlara gösterdiğim özenin ve merhametin bir kısmını kendime ayırdığımda ben bu konuya daha fazla tahammül edemem deyip geri çekilebilmeyi öğrendim.

hem evle ilgilenip hem ise gidip hem sosyallesince kendime zaman ayiramiyorum, ise gidip evle ilgilenip kendime zaman ayirinca sosyallesemiyorum, ise gidip sosyallesip kendime zaman ayirinca yuva hissi kayboluyo, bu denklemin her seyi dengeleyecek sekilde guncellenmesi lazim

inanabilir miyim bilmiyorum ama inanmak isterim. inanmak yeter mi bilmiyorum inandığım yerden başım eğik dönmemek isterim.

sadece aglanacak halime gulmuyorum her seye guluyorum, sinirlenince de guluyorum, gerginken de guluyorum, gulmek benim tum duygularimi yansittigim bi ifadeye donusmus durumda