Özellikle senin için büyük bir sebep olmaksızın geldiğin Dünya'da yaşamak için büyük sebeplere ihtiyaç duymak insanın sancı sebebidir. Oysa yaşamlarımız, evrenin kendisi gibi büyük bir sebep yüzünden var iken yaşamak için başkaca büyük bir sebep aramak sadece tatminsizliktir.

Aptalca, mantıksız, düzensiz, ilgisiz her türlü rüyâyı görmek mümkün, rüyâlara yüklenen anlam veya "bu da neydi böyle" düşüncesi gereksiz. 2 dk sonra ne düşüneceğinizi dahi bilmediğiniz bir mekanizma, rüyâ esnasında yönetici ön beyin kapalıyken nerelere uçuvermez!

İnsanlar ya dehşet verici ve tehditkâr bir olay ya da felakete veya çok "komik" şeylere yönelir, ancak bunlara odaklarını sunabilir ve alıştıkları bu duygu frekanslarına beyinleri tarafından meyillendirilir bir hale gelmişler ki buna hastalıklı bir seyir diyebiliriz.

Sürekli dua etmek ile sürekli eksik hissetmek arasındaki silik fark... Olanın olduğu gibi kabulü de gerek bazen, peki ya olanı olduğu gibi kabul eden ne diye dua edecek. Yaşama direnmeme ve sevgiyi dileme doğallığı da var tabii, ilk atalarımızdan beri her dine sızdı ve barındı.

Yeryüzü -asla var olmamış- masum tanrılarla ve onlardan güç devşiren zalim insanlarla doludur.

Gerçekte neler olup bittiğini anlamak ne kadar da basitmiş! Dışarıya bak! Dışarıya çık! Orada katıksız gerçek varken, insan zihni gerçeğe katılmışları sunar bize "doğruluk" ve başka isimlerle. Çoğu zaman bir hayâlden başkası değil. Gerçekle aramda niçin perdeler isteyeyim?

You are the firekeeper of a flame that did not start with you; and when you die, you return your energy to the source of that fire. That is what is mentioned as a spirit—not in a selfish way, not as something belonging to oneself.

Düalist değilim ama her şeyin aynı köke sahip iki yüzü; plüralist olmasam da daha fazla yönü olduğunu düşünüyorum. Şu an izlediğim yarım ay gibi karanlık ve aydınlık tarafı olan 2 gerçeklik ve fakat yine de ay olmak bakımından aynılık ve teklik. İyi ve kötü dahil her şey böyle!