از پیشم نروی بمرانی افتاده رو دهنم و ولمم نمیکنه. از پیییییییییشم نرووووووووووووو.

سر کار به من میگن تو خیلی ساکت و کم حرفی. روم نمیشه بهشون بگم من ساکت و کم حرف نیستم و فقط دلم نمی‌خواد باهاتون حرف بزنم و اصلا حرفی ندارم که باهاتون بزنم.

دیگه فیلما رو بیشتر از نیم ساعت نمیتانم تحمل کنم. سالی یه بار هم به این مرض مبتلا میشم. چرا؟ نمیدانم.

امروز صبح تو هوای سرد و مه‌گرفته‌ رفتم پیست، هیچکس نبود. فقط من بودم و دو سه تا کلاغ وسط زمین چمن. انقدر خوب بود که وسطاش دو سه بار بلند داد زدم اوووف. خر کیف بودم واقعا. :)

با من قدم بزن.

«سلام بر رفتار دست‌هایت»

«آدم‌هایی که دوستشان داریم چیزی‌هایی بیرونی‌اند که درون ما نفس میکشند.» آره خلاصه. شب بخیر.

open.spotify.com/track/4eiL7Pq8…

«آن‌چه در یادش نمانده، یاد ماست.»

«خشکسال وصل تو بینم مدام»

هنوزم بعد از بیست و سه چهار سال سن، در تمام زمینه‌ها نابلدم.