Sana hitap ettiğim kelimeleri kullanıyorlar, zoruma gidiyor.

"En çok da, en zor zamanımda sana ihtiyacım olan bu sessiz gecelerde terk etmen koydu."

Üzülme; en azından kimseyle hayal kurmaman gerektiğini öğrendin...

Ne gariptir ki, Toplum olarak yüreği kör olana değil de, gözü kör olana acırız.

"İp atlayan çocuk ağlamış, büyümüş aynı ipe asmış kendini."

Çünkü müzik, Atamadığımız çığlıklar, Söyleyemediğimiz sözler, Ve anlatamadığımız şeylerdi.

"-mış" gibi yaptım ben hep. Güçlüymüş gibi. Canı hiç yanmazmış gibi. Yaşıyormuş gibi...

Kar taneleri gibi yaşıyoruz şu sıra, birbirimize değmeden. Ayrı ayrı eriyerek...

"Okuduğum her romanda bir kahraman oldum. Ama en çok kendi hikâyemde yoruldum."

"Dudakların titriyordu sevgili, hoşçakal deyişinle ilk kez adam öldürür gibi."

"Bana unut diyorsun, mademki unutmak o kadar kolay sen onu unut ve bana dön."

"Ne güzel olurdu ayrılık olmasaydı, aklıma geldiğinde gözlerim dolmasaydı."

"Gidiyorum hayatından, gözlerinin buğusunu, yüreğinin kokusunu aldım gidiyorum."

"Bir hoşçakal'a sığdırdı beni, yere göğe sığdıramadığım."

Unutmak ayrı, zorunda olmak ayrı. Sen beni zorunda bıraktın. Bu çok ağır.

Sen benim tutunacak dalımsın dediğimde gülüyor. Halbuki ben ona, en muhteşem intiharların ağaç dallarında olduğunu söylemeye çalışıyorum.

Ruhuna dokunan insanı bul. Konuştuğunda gözleri gülen ve Seni olduğun gibi seven.

Ay yıldızları topladı bu gece. Ama sen yoksun yine.

Sence de mutlu olmak için, fazla mutsuz değil miyiz?

"Geceler olmasa, nasıl parlar yıldızlar?"