"Kendi seçtiğin mücadelenin peşinden giderken yorulmak, ne büyük bir nimet."

Görülmeyi bekliyordum. Görülmediğim tüm günlerin hatırına.

Bahçenize herkes girmesin, ektiğiniz çiçekleri herkes görmesin. Siz sadece çiçekleriniz için lazım gelen bakımı yapın.Bahçenizin başkalarının ayakları altında çiğnenmesine izin vermeyin, herkes mesafesinin farkında olsun. Kendine saygı duyan birine saygı göstermek daha kolaydır.

Ait olduğum yeri ararken, Ait olmadığım yerlerde ziyan oldum. Bütün hikayem bundan ibaret. Tutunduğum tüm dalların Emaneten beni tutmuş olmasına Kırgınım sadece.

Çok sevdiğim bir ses bana şöyle demişti: Kendine küstüğün yerde aslında en çok kendine sarılman gereken yerdesin.Herkese herşeye rağmen devam edeceksin ama en çok kendin için. Kendinden vazgeçersen geriye kim kalır?" en çok merhameti kendine borçlusun.

Olmayacağı belli şeylere çok çabalar sarf ettim. Dilerim ki yetişeceklerim geç kaldıklarımdan güzeldir.

Bugün yapamadıkların, yarın yapamayacaklarının kanıtı değil.

İyiyim desem yalan olur, kötüyüm desem inancıma dokunur. En iyisi şükre vurayım dilimi, belki de o zaman kalbîm kurtulur.

Beni anlamanı isterdim. Bunca hengâmenin içinde seni kalbimin en hasarsız yerinde saklamaya çalıştığımı gör isterdim.

Hayata yetişemiyorum. Sanki herkes ilerliyor, ben arkada Kalıyorum

Ben her şeyi Allah'a bıraktım. Olanı da olmayanı da, olacak olanı da Allah'a bıraktım..."

Ben deli dolu biriyim,ama şuan sadece doluyum.

hiç yetişemeyeceğini bildiğin bir yere koşmayı bıraktıktan sonra gelen …o ilk sessizlik. Göğsündeki yükün yavaş yavaş hafiflemesi.Kırgın ama huzurlu bir kabulleniş.

``Sana, zayıf olabileceğim güvenli bir sığınak bulmak için geldiğimde, bana ne kadar güçlü olduğumu hatırlatma.``

“Gamzelendi gönül yine,devası âh’tır Gönlü mahzun olanın tesellisi Allah’tır.”

bu hikayede benim nasibime bunca iç sıkıntısı bunca heves kırıklığı bunca mücadeleye rağmen olmayışını dolu gözlerle izlemek düştü

pencereyi açan benken ortalığı dağıtan rüzgarı nasıl suçlayabilirimki

"Neyi gönülden istediysem elimde kaldı, ben de Allah'a bıraktım."

umudu olan oturur kapıyı izler. benim umudumun bir kapısı bile yok artık, benim umudumun bir penceresi, bir evi yok.

Kalbimi yoran herkesi bıraktım. Herkesi affetim…Biraz kırık, biraz yorgun birazda kızgınım belki ama ruhum hafiflemiş, arınmış ve sakin. Şimdi kendiimi afetme vakti, içimdeki benle barışma vakti Ve sonunda gerçekten ben olabilme vakti