camı çerçeveyi indireceğim yerde bir perde daha çekiyorum her şeye.

aştırmadığım duvarlarım üzerime yıkıldı.

hep istediğin olur, ama hiç istediğin gibi olmaz.

“Eski beni nerede ve nasıl kaybettiğimi hatırlamıyorum. Sadece bir akşam vakti balkon serinliğinde otururken geldiğim tüm yolların bana ne kadar uzak olduğunu gördüm.”

merhamet kalbin çiçeği.

bazı şeyleri yenilirken anlarsın, bazı şeyleri ise anlarken yenilirsin. ama anlarsın.

hayat böyledir, dayar bıçağı kemiğe.

omuzlarımda acı bir gençlik yükü var Mualla. kaldıramıyorum.

sadece ölümle kaybetmez insan.

kendi sırtını kaşıyamaz, ama sıvazlayabilirsin.

ben bu çıkmaz sokağın son kaldırım taşıyım.

gözler de yanıltır, sözler gibi. hisler asla.

tam bu dünyada birilerinin iyi olduğuna inanmaya başlarken, insanlara güvenilmeyeceğini yeniden gösteren sana da teşekkürler Makbule.

bir âh daha yükleme, çürümüş sırtıma.

keşke güzel kalabilmemin tüm ışıkları sönmeseydi.