Aynalardan aşinayım bu derde Ben bin yıllık meczup Yüzümde isyan Bir sırda kırılıyor insan Kelimeler yükleniyor turna emsal sabrın kanatlarına Bütün sırlarıyla beklemeye koyuluyor turnalar İşte hiçbir lisanda yeri olamayan bir sır daha

Saçlarında anne eli Ne severdin saçlarında sen o eli

Yusuf Bilmem adın kimler için muştusu geç kalınmış bayram sabahının

Çiçeklerden ve kaldırım taşlarından korkan çocuklar ve bir ülke boyu karanlık Baba sesi yurtta sulh Anne eli ipekten kumaş gibi Serilen ovalara başak teni

İnkar edilen kuş kapısından geçiyorum her gün Dokunulan, ürkülen, yokluğunda acıyla anılan Kedine has izlerle, yüzler çıkıyor kapı aralığından

Bu yük hangi dağdan?

Kırıldı düş yorgunu salınıp durduğumuz hayat.

Kaygı kuyuları çürüdü yüzümde Sular duruldu İncindi gelip geçen yoksul gözler Yol üstü zihnimde

En korunaklı evlerden duyuldu korkulu sesin "Artık akşamdır yüzün"

Dön dolaş aynı yerdeyim; "Bir akılsız baştan gayrı nem kaldı"

Kapı eşiğinde uçurum Çürüyor yolcu

Özensiz bir eşya kuraklığına döndü hayat.

1099  Taş üstünde sayıdır artık adın Bağlandı aynı taşa sen kokan yağlığın

Güz yandı Doğu eskidi Yol kırıldı Yolcu göçtü Zeytin dalları uğruna savaşan İnsanlar kaldı

Sonunda gideceğimiz yer topraksa Ne icat edilse insan hep yaya