اهالی متخصص در فلسفه اسلامی: چقدر بحث از روش‌شناسی درباره اندیشه‌های علمای کلاسیک مثل فارابی، بوعلی، سهروردی، میرداماد و دیگران معنادار است؟ آیا «اصالت ماهیت» و «اصالت وجود» به شکل روش‌شناسانه قابل توضیح است؟

اشاره به مبحث «روش» در ابن سینا:

و اشاره به میرداماد:

کوه‌های بنفشِ هودلر:

شاهنامه فردوسی قله بلندی است. بسیار بلند. خشنودی از توانایی به خواندنش از جنس یونانی دانستن برای خواندن هومر یا افلاطون، از جنس سانسکریت برای خواندن اوپانیشادها یا پتنجلی است.

امروز‌ در این کلیسای رومانسک با فرسکو‌های رنسانسی از عهد عتیق و‌ جدید، نمازخانه‌ای دیدم به نام سانتا فینا Santa Fina. بر دیوارهایش گیرلاندایو‌ (معاصر بوتیچلی) آخرین رویداد‌های زندگی قدسی سانتا فینا را کشیده. چهره‌ها عمیقا حرف می‌زنند. این هنر از جا می‌کند آدم را:

معماری بناهای دینی از معابد بودایی، هندو تا مساجد سنتی و کلیساها فضاساز تجربه‌ای قدرتمندند. با عبور از آستانه گویی آدم زمان و تاریخ را بیرون می‌گذارد. سقف بلند به تامل و درون‌نگری دعوت می‌کند. سکوتِ فضا به عمقِ سکوت.

از کارهای قدیمی. اون موقع که جرات میکردم وسط کوه و کمر دوربین رو بندازم رو کولم.

اینکه آدمی در پیغام‌های خصوصی متین و محترمانه و دوستانه باشد، و بعد همان آدم در فضای عمومی بددهن، فحاش، پرخاشجو و زورگو، از عجایبی بود که تا قبل از توییتر نمی‌شناختم.

هرچه ما با جنون «دوبی‌ دوبی» محله‌های قدیمی و تاریخی و زیبا را تخریب می‌کنیم و «شاپینگ‌ مال» می‌سازیم، ایتالیایی‌ها حفظ و ثبت و مرمت می‌کنند. سیِ‌نا، سان‌جیمینیانو، پوجی‌بونسی، کُلّه و شهرهای توسکانی در اطراف فلورانس بناهای پنج شش قرنه دارند. بخش مهمی آجری.

آنچه بعد از انقلاب در بُعد زیباشناسی بر ما گذشت بیش‌ از فاجعه بود. وقتی با اراده انقلابی هرچه حد و اندازه و خویش‌کاری و نسبت و زیبایی دارد را تخریب می‌کنی، اعتلا پیدا نمی‌کنی؛ به مصرف‌گرایی، شاپینگ مال و بدسلیقگی در می‌افتی.

یکی از آموزه‌های مهم این اثر‌ متاخر از هوسرل برای ما، آغاز از اکنون است. نسبت ما با جهان، تاریخ فلسفه و تاریخ خودمان در «اکنونِ زنده» lebendige Gegenwart، معنایی فلسفه و اندیشیده می‌یابد. این نسبت صورتی از «دانشِ تیره یا خفته» dunkles Wissen است که باید اندیشیده شود.

«سنت» به مثابه نسبتی پویا و آگاهانه با گذشته در «اکنون‌ زنده» (تجربه انضمامی و اندیشه به آن در موقعیتی اینجایی و اکنونی) سنت می‌شود. وگرنه پیکرواره‌ای است تهی از معنا Sinnentleerung.

نه فقط زمان، که متن روایت شده روی آن شاهکار است.

درآمدی پدیدارشناختی به‌ نور کم و بی‌برقی در خانه، به‌ساعت ۱۵:۱۰. مقدمه‌ای بر نیستی و زمان.

در فرسکویی هفتصدساله دیدم. حدس زدم ارسطو باشد. حدسم درست بود: فیلیس شهبانوی تراکیایی بر ارسطو سوار شده و به شلاق می‌راندش و اسکندر کبیر نظاره می‌کند. کنایه‌ای از آنکه عقل کبیر نمی‌تواند از بند و بندگی عشق و میل بگریزد.