「 ก้อนเนื้อโสมม ? แล้วแกคิดว่าตัวเองเป็นเทพที่วิเศษวิโสขนาดนั้นเลยหรือไร 」 「 ความงดงาม ความงดงาม ความงดงามของตัวข้า ... หึ ! ชักจะได้ยินคำนนั้นบ่อยจนรู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมาแล้วสิ 」 「 ทาทางแกคงอยากจะตายไปพร้อมกับความวดงามของแกมาก งั้นก็อย่าเอาแต่หลบอย่าขี้ขลาดสวะ ! 」

「... กึด ! 」 เสียงกัดฟันของกษัตริย์แห่งสปาร์ต้าดังเล็ดลอดออกมาด้วยความโกรธ จนเก็บความโกรธไว้ไม่อยู่เสียแล้ว เหอะ .... ก็แค่พวกลูกสนุนัขที่คิดว่าตนเองสูงส่งกว่าเท่านั้น 「 พวกแกมีความสามารถต่างจากพวกมนุษย์ แต่พวกมนุษย์มีศักดิ์ศรีมากกว่าเหล่าเทพอย่างพวกแกอีกเว้ย ! 」

ความโกรธของกษัตริย์สปาร์ต้าตอนนี้ดูราวกับว่ามันจะปะทุออกมาจนถึงขีดสุดแล้ว 「 เหอะ ... งั้นจะขอฝากรอยแผลไว้บนใบหน้าที่แกมั่นใจนักหนาหน่อยแล้วกัน 」 เมื่อพูดจบก็วิ่งพุ่งตรงออกไปพร้อมเหวี่ยงโล่เพื่อโจมตีเป้าหมายตรงหน้าให้มันจบ .. เพราะเขานั้นเอียนกับเทพแห่งสุริยะตนนี้เต็มทนแล้ว

ไอ้พวกเทพเส็งเคร็งยังไม่เลิกแคลนมนุษย์คิดว่าตัวเองดีกว่าเพียงเพราะอยู่เหนือกฏว่าพวกมนุษย์รึ อ่อนแอกว่าพวกมนุษย์แต่ดันมาคิดว่าเหนือกว่าเนี่ยนะ ศักดิ์ศรีที่เหล่ามนุษย์ถูกเทพเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดีตอนนี้มันก็พร้อมที่จะเป็นอาวุธต่อต้านเหล่าเทพ แล้วจะได้เห็นความร้ายกาจของอาวุธนี่

「 ...!!! ? 」 กษัตริย์แห่งสปาร์ต้ามีท่าทางตกใจเมื่อการโจมตีนั่นแทบจะไม่เป็นผลเลยแม้แต่น้อย ... เจ้านี่มันเคลื่อนไหวหลบการโจมตีได้เร็วถึงเพียงนี้เลยรึ ? ทำไมกัน ... ในตอนนั้นเทพแห่งสุริยะตนนี้ยังหลบการโจมตีของเขาไม่ได้เลย 「 แค่หลบได้ก็ทำมาเป็นได้ใจรึ ? ครั้งหน้าแกไม่รอดแน่ 」

「 หึ ... ถ้าปิดบังเจ้าก็คงยาก แม่สาววัลคิรี่เอ๋ย รอให้เจ้าพูดอย่างนั้นมานานแล้ว 」 「 เอาเถอะ ... เชื่อใจเจ้า ... จะจบศึกครั้งคงไม่ยากเกินไปนักหรอก 」 พึมพำกับโล่คู่กายแล้วยกมือขึ้นมาลูบที่โล่เบาๆ แล้วกระตุกยิ้มขึ้นมา 「 เจ้าอาจจะต้องเจ็บตัวไปสักหน่อย เจ้าทนไหวใช่ไหม ? 」

「 อึ๊ก ?! 」 ร่างกายซวนเซราวกับจะล้มตามแรกกระอัดนั่น แต่ก็ยังประคองตัวเองไม่ให้ล้มลงไปแล้วกระโดดถอยหลังออกมาให้ห่างประมาณหนึ่ง นี่มันอะไร ..ทำไมเจ้านั่นถึงเคลื่อนไหวได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ ไม่ง่ายเหมือนตอนที่สยบกษัตริย์เซอร์ซิสผู้นั้นแล้ว ? 「 ขี้ขลาดนี่หว่า จู่โจมทีเผลอรึ ? 」

กษัตริย์แห่งสปาร์ต้าหรี่ดวงตามองอย่างไม่พอใจกับท่าทายียวนกวนประสาทของเทพแห่งสุริยะที่อยู่เบื้องหน้าเสียเท่าไรนัก ท่าทางแบบนั้นมันชักจะได้ใจเกินไปหน่อยแล้วใช่ไหม อยากจะงัดหน้าทุเรศๆนั่นออกมาเสียเหลือเกิน 「 น่าเบื่อ นั่นแกเรียกว่าการโจมตีรึไง ? รู้สึกเจ็บจี๊ดๆเหมือนมดกัดดีว่ะ 」

⠀ ⠀ ` ต่อให้กาลราตรีหวนคืนเยือนน่านฟากฟ้า ทว่าตัวข้ายังคงส่องประกายจรัสจ้าด้วยแสงตะวัน งามวันงามคืนเสียจริง เกิดมางามย่อมต้องทำใจ อยากลดความงามลงทว่ากลับมิเป็นผลเอาเสียเลย

หาอะไรเล่นค่ะ! #.จะเขียนชื่อแอคที่มารีทวิต

⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀ ` Services for 100+ Followers [ CMS from : ᅠ ᅠ✩ WʜɪᴛᴇSʜᴀʀᴋ Don’t Repost ] 👇🏻

มังกรตัวนี้ได้ทำการวาดท่านราชาแห่งเหล่านักรบผู้เกรียงไกรเรียบร้อยแล้วครับ มังกรหวังว่าท่านจะชอบนะครับ✨💖

「 เหอะ 」 กษัตริย์แห่งสปาร์ต้าปลายตามองเทพแห่งสุริยะที่กลายเป็นเจ้าสิ่งที่เรียกว่า ' เป็ด ' ไปแล้ว 「 เจ้านั่นน่ะมาตรงนี้ที 」

「 หึ ... เจ้าวาดออกมาได้น่ารักดีนี่ ก็ชอบอยู่หรอก 」 「 ขอบใจแล้วกัน 」

〖 𝑲𝑰𝑵𝑮 𝑶𝑭 𝑺𝑷𝑨𝑹𝑻𝑨 〗 ขอบคุณมากๆนะครับแค่ท่านชอบอิงก็ดีใจมากๆแล้วครับ!!✨✨✨

「 .... 」 ไอ้เจ้าเป็นขี้เหร่นี่มันท้าทายให้เขาไปหามันอยู่รึไง แต่ถึงอย่างนั้นลีโอไนดัสก็ยอเดินเข้าไปหาเองแล้วก้มตัวลงไปหิ้วปีก ' เป็ด ' ตัวนั้นขึ้นมาอย่างไม่ทะถนอมนัก 「 เจ้านี่ อยากโดนทุบให้หัวแบนรึ ? 」

「 ทำอะไร ? ... 」 ลีโอไรดัสหรี่ตามองเจ้าห่านขี้เหร่นี่อย่างนึกรำคาญถึงแม้จะโดนจิกแต่ก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บแต่อย่างใด แต่จะว่าไปแล้วเจ้านี่ก็เหมือนไอ้เทพที่ชอบหลงตัวเองอยู่เรื่อยนั่นเหมือนกัน มันเป็นสัตว์ของไอ้เทพตนนั้นรึ ? 「 .... อยู่เฉยๆถ้าแกไม่อยากกลายเป็นเมนูอาหาร 」

ขออนุญาตแทคนะคะ! 🙇 〖 𝑲𝑰𝑵𝑮 𝑶𝑭 𝑺𝑷𝑨𝑹𝑻𝑨 〗