Bu aralar böyle oluyorum.Bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar çok seviyorum, bazen de hiç birinin yüzünü görmek istemiyorum.Bu nefret değil,insanlardan nefret etmeyi düşünmedim hiç,aksine insan sevdim. Sanırım yalnızlık ihtiyacı bu..
Eskisi gibi değilim artık, olmak da istemiyorum. Ne olursa olsun kimse üzülmesin diye sineye çekmek istemiyorum. Kendime yük olacak hiçbişeyi taşımıyorum, dolduğum zaman patlıyorum. Böyle olunca da insanlar eskiden bulduğu yüzü şimdi mesafe olarak görüyorlar.🤷🏻♀️