ㅤㅤ ⠀⠀ ⠀⠀ ㅤ⠀⠀ 𝑇𝐻𝐸 𝑆𝐸𝑉𝐸𝑁𝑇𝐻 𝑅𝑂𝑈𝑁𝐷 ⠀ [ 冥界の王 ]

THE FIRST 𝕰MPEROR #終末のワルキューレ ✕ — 𝕶ING , 𝕺NL𝖄 me is 𝕰nough

ᅠ ⌜ ยังคงนิสัยเดิมเลยนะ ซุส ข้าเองก็อยากทำเฉกเช่นนั้นอยู่ แต่ข้าไม่ใช่ผู้ที่จะฆ่าฟันอย่างไร้เหตุผล ข้าคิดว่าสอนให้เจ้าเด็กนี่รู้จักการใช้ประตูคงเหมาะสมซะมากกว่า ⌟

ᅠ ⌜ เจ้าเด็กนั่นบอก “ ไปที่ไหน ที่นั้นย่อมมีทางเดิน... ” ช่างเป็นความคิดที่พิเรนทร์อะไรเช่นนั้น โฮ่ เป็นความคิดที่ดีนิ ติดเข็มทิศให้เจ้าหนุ่มนี่สักหน่อยคงจะไม่เสียหายอะไร ถ้านอกซะจากเจ้าเด็กนั้นจะไม่เชื่อฟังล่ะนะ ⌟

⠀ ⠀ ⠀⠀ 𝕸ʎ uǝɹplᴉɥɔ ⠀⠀ 𝕸ɹǝʇsɐ ɟo ǝɥʇ 𝕾uǝʌǝ ʎlpɐǝp suᴉs ⠀ 𝕬ǝlzɐz dn ǝʞɐʍ 』 ⠀

ᅠ “ ห่าว กล่าวทักทายพวกเจ้ายามเย็นเช่นนี้ เป็นอย่างไรกันบ้างกับวันหยุดที่สุดแสนจะน่าเบื่อเฉกเช่นนี้ ”

ᅠ ⌜ ... ⌟ ยามเวลาว่างเช่นนี้ ก็ต้องหมากรุกฆ่าเวลากับเจ้านกกระตั้วตัวนี้เสียหน่อย แต่ถ้าเกิดแพ้เจ้านกตัวนี้ขึ้นมาคงจะป็นเรื่องที่น่าอับอายเป็นแน่ — ⌜ หืม... ยามนี้แล้วหรอ ⌟

หยดทับทิมรินไหลเมื่อปลายดาบตวัดเผด็จศึก ความเจ็บปวดของปากแผลเทียบไม่ได้กับอนุชาทั้งสองทำสีหน้ายากแก่การอธิบายอยู่บนอัฒจันทร์ ผิดหวัง. . . ? เสียใจ . . . . ? หรือ กำลังตกใจ . . . ? "ขอโทษ—" นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่อยากเอ่ยกับพวกเขา "—ที่ไม่รักษาคำสัตย์ที่เคยให้ไว้ได้" ⠀ ⠀

ᅠ ยามเวลานี้เป็นเวลาเข้านอนของใครหรือไม่ ถ้าใช่ก็โปรดรับคำอวยพรเล็ก ๆ น้อย ๆ จากข้าผู้นี้ไปเสีย ⌜ ราตรีสวัสดิ์... ⌟ ถึงจะอวยพรผู้คนเช่นนั้น แต่ก็ยังไม่ใช่เวลาที่ต้องนิทราของตนแต่อย่างใด ยังมีเรื่องที่ต้องสะสางอีกมากมาย

ᅠภาระงานมากมายมหาศาลกองพะเนินอยู่ตรงหน้า ชักจะเบื่อหน่ายกับการนั่งนิ่งๆเช่นนี้ทั้งวี่ทั้งวัน วางปากกาลงบนโต๊ะก่อนจะหันไปหาเจ้านกกระตั้วฟูฟ่อง เรียวนิ้วไล้ลูบขนของมันพลันถอนหายใจ

ᅠ เสร็จสิ้นเอกสารทุกใบ บิดร่างกายคลายความเมื่อย ก่อนจักคยี้ดวงนัยน์ตาที่ถูกผ้าปิดตาล้ำค่าปกคลุม ᅠ “ อ่าาห์ — ช่างเมื่อยจังเลยหนา ”

▪ 𝐒𝐞𝐫𝐯𝐢𝐜𝐞 𝐂𝐡𝐢𝐛𝐢 𝟑 𝐃𝐀𝐘 ᅠ กายาองอาจของปฐมจักรพรรดิย่อเล็กลงเทียบเท่ากับเด็กน้อย ทว่าดูเหมือนจักมีเพียงร่างกายที่เล็กลงมิใช่เด็กโดยสิ้นเชิง น่าสนุกดีมิใช่ฤๅ ? ⠀⠀⠀⠀⠀⠀〝 好 , ช่างน่าประหลาดใจ 〞 ᅠ

ᅠ ⌜ หลายเรื่องหลายเหตุการณ์เกิดอย่างรวดเร็วภายในหนึ่งสัปดาห์ และดูเหมือนจะได้ยินมาว่าพระอนุชาทั้งหลายของข้ากลับกลายเป็นวัยเยาว์อีกครั้งงั้นหรือ นั้นจะใช่เรื่องจริงหรือไม่ ⌟

ᅠ “ มีสิ่งใดเกิดขึ้นในยามที่ข้าไม่อยู่บ้างหนา มีเรื่องสนุก ๆ ให้ข้ากระทำหรือไม่ ถ้าไม่มีคงน่าเสียดาย — ฮ่า ฮ่า ! 晚上好。( หว่านซ่าง ห่าว ) มันแปลว่าสวัสดียามค่ำน่ะ ถ้าหากพวกเจ้าไม่เข้าใจน่ะนะ ! ”

ᅠ ⌜ หืม ... โอ่ะ !? ข่าวลือนั่นคงจักเป็นเรื่องจริงสินะ ว่าอย่างไร โพไซดอน ต้องการสิ่งใดหรือไม่ ⌟ นัยน์ตาเคลื่อนไปยังจุดของเสียงและอุ้งมือเล็กที่แสดงตน ก่อนจักอุ่มร่างเล็กของพระอนุชาเยาว์วัยขึ้นมา

ᅠ ⌜ หืม ? พยายามจะเอื้อนเอ่ยอะไรหรือ... แต่เจ้ากำลังเอ่ยเป็นประโยคนี่ เอาสิ โพไซดอน จักเอ่ยอะไรให้ข้าได้ฟังงั้นหรือ ⌟ จากใบหน้าเรียบนิ่ง กลับถูกลอยยิ้มบาง ๆ เข้าประกบมุมปากของตน กิริยาของพระอนุชาช่างน่าปิติยินดี ถ้าหากเป็นเรื่องที่ดี ให้ข้าได้ยินสิ่งที่จะเอ่ยมา

ᅠ ⌜ โอ่... เจ้าเอ่ยออกมาแล้วนิ อาเด้ด ? ฮาเดส สินะ เจ้าคงจักพยายามเอ่ยนาม ฮาเดส ของข้าสินะ เจ้าพยายามได้ดีมากน้องชายข้า ⌟ ถึงจักไม่เป็นประโยคมากนัก แต่ก็พอจักเข้าใจสิ่งที่อนุชาจะเอื้อนเอ่ยแล้วล่ะ คงจักเป็นนามของเขาที่อยากจักให้ โพไซดอน นั้นเอ่ยมาให้บ่อยครั้ง

ᅠ ⌜ ฟังนิทานจากข้างั้นหรือ... ถ้านั้นเป็นสิ่งที่เหล่าอนุชาข้าต้องการ ข้าก็จะประจักให้ ⌟

ᅠ “ ผู้คนมากหน้าหลายตาเพิ่มขึ้นมาทุกวี่ทุกวัน คนหน้าซ้ำหรือคนหน้าแปลก ผุดขึ้นมาอย่างกับดอกเห็ดไม่หยุดไม่หย่อน แต่ช่างเสียกระไร ความสนุกก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เจ้าคิดอย่างงั้นหรือไม่ เหล่าราษฎรตัวน้อยของข้า ”