آره خُب، من بودم به خاطر یه سیب الم شنگه راه انداختم.

بیایید «سلام با من دوست میشی» گفتن رو در سنین بالاتر عادی‌سازی کنیم.

با من 🤡🤡🤡که کاری🤡🤡 نکرده 🤡🤡🤡تو باهاش🤡مشکل داری🤡🤡🤡من باهاش دوستم 🤡🤡🤡

ایشالا که نتیجه کنکور به این زودیا نمیاد

خدا شاهده اگر این توییتو من نمیزدم که نتایج نیاد، تا مهر هم تراز نمی‌دادن، مدیون شانس بد منید

زشت بودن واقعا مسخره‌ست، دو تا چشمه یه بینی و لب دیگه چیز سختی نیست که پس چرا این شکلیم وا😭

خیلی اهل کنسل کردنین آیسان اسلامی مادرجنده رو کنسل کنید کیریا

بچه ها یه حرفی میخوام بزنم که شاید خوشتون نیاد، یه دختره لاغر وقتی تو ایران اینجوری بره بیرون یک مقدار میتونه راحت‌تر باشه تابه دختر با وزن بالا، ما تو کشوری زندگی میکنیم با رونِ بزرگ هم مشکل دارن

شیعه هستن

عامه ی مردم ایران به واسطه ی پیشینه ی رعیتی و به طور کل حقارت عمیق وجودی، به صورت ریشه‌ای کمونیست‌مَآب ان. نمیگم کمونیست ان چون کم‌تر از این حرفان، صرفا کمونیست‌مآب و چِرک‌مسلک ان. عاشق فقر و زشتی، ستاینده ی ضعف و حقارت، متنفر از زیبایی و ترقی و سربلندی و سروری.

یه اتفاقی برای من دو سال پیش افتاد، امیدوارم کسی تجربه اش نکنه. خلاصه درسی که ازش گرفتم اینه وقتی عده ای نمیخوان از تاریکی بیرون بیان و حق خودشونو نمیگیرن شما نباید واسشون دست و پا بزنید. چون شمارو بخاطر قدرتتون پایین می‌کشن و این بی اعتماد بنفس بودن تا مدت ها ادامه دار میشه.

اینا تا عید رفتنین. اینا = پولای من

شش چیز تو توییتر هیچوقت تموم نمیشه: ۱- عکس میا و کوروش با کپشن: نهایت چیزی که از زندگی میخوام ۲- توییت های "کار علی خامنه‌ای تمام است" بهنام قلی‌پور ۳- در خطر بودن جان حسین رونقی ۴- میم های دوران کرونا با کپشن: حق؟ ۵- ترجمه رشته توییت های کیری ۶- سوالای کسشر اکانتای فالور بالا

یوقتایی به زندگیم و خودم که نگاه می‌کنم میگم چرا نمردی، مگه مردن انقدر سخت بود که هی گفتی حالا درست میشه، می‌کشتی خودتو تموم.

وقتی چیزیو برای خودت مقدس نکنی، باوری وجود نداشته باشه برات، بی اهمیت ها کم کم از بین میرن و چیز هایی که از دیدگاه واقع گرایانه مهم هستن به چشم میان. اولش جدی اضطراب داری می‌ترسی که اوه الان اساس زندگیمو انگار دارم از دست میدم و... ولی موضوع همینه جدی هیچی اونقدر مهم نیست:)

قبلا اینستا رو باز میکردی حسودی میکردی الان توییتر، همه مهاجرت کردند، همه رشته مورد علاقه اشون رو تو تهران میخونند، هم دارن مهاجرت میکنند، همه پارتنر پولدار دارند و خودشونم پولدارند مثل اینکه فقط من لوزرم تو ایران

کتاب نمی‌خونید، فیلم نمی‌بینید، آهنگ درست گوش نمی‌کنید، با آدم هایی که بهتون یه چیزی اضافه کنن نمی‌گردید، تئاتر هم که اصلا هیچی. تنها فرقی که با خرچنگ نعل اسبی دارید اینکه که اون اگه می‌تونست حرف بزنه احتمالا بامزه تر بود.