หยาดวิรุณยังคงโหมสาดซัดกระหน่ำลงมาไม่หยุดหย่อน พยากรณ์อากาศน่าเชื่อถือได้เกินกว่าที่มือสังหารตัวน้อยคาดไปพอสมควร " คงเป็นแบบนี้อีกหนึ่งหรือสองวันแน่เลยเจ้าค่ะ " คนตัวเล็กในอาภรณ์กันฝนที่ได้รับมาจากเหนือหัวพึมพำงุบงิบ นางยังคงเดินเตาะแตะท่ามกลางลมพายุอย่างไม่นึกหวั่นเกรง

มือสังหารตัวน้อยโผล่หน้าลงมาจากฝ้าเพดานด้านบน พร้อมเสื้อกันหนาวและผ้าพันคอที่นางถักเอง ” หากเหนือหัวเหน็บหนาว จิโยเมะก็มีอาภรณ์อุ่น ๆ เตรียมไว้ให้แล้วเจ้าค่ะ ”

``หว๊า! เสียงพลุดังมาก ๆ เลยล่ะ!``

” เริ่มต้นปีใหม่แล้วนะเจ้าคะ เหนือหัวแห่งข้า ” คุโนะอิจิตัวน้อยหย่อนกายนั่งลงใกล้กับกระจกใสบานใหญ่ จับจ้องแสงแรกของวันที่อยู่ไกลออกไปอีกหลายชั่วยามด้ยความนิ่งงัน ” ขอให้ท่านมีความสุขเจ้าค่ะ ” ” เฉกเช่นทุกครั้งคราวที่วันใหม่ได้เริ่มต้น ” นั่นคือความปรารถนาที่นางมีต่อดวงตะวัน

พาลาดินหนุ่มเดินกระย่องกระแย่งมาวางช็อกโกแลตน้องต่ายน่ารักเอาไว้บนโต๊ะ แล้วก็ไปแล้ว ชะแว้บ! ✨

``วะ ไวไปแล้ว!💦``

” แม้จะไม่มั่นใจในรสชาติเท่าไรนัก แต่ก็คิดว่าไม่แย่เท่าไหร่เจ้าค่ะ ” อันที่จริงก็ค่อนข้างดี การันตีโดนเหล่าวีรชนที่มักจะรับหน้าที่ในห้องครัว แต่ดูเหมือนว่าคุโนะอิจิจากทัพทาเคดะจะไม่ทราบในเรื่องนั้น ” ต้องทานให้ได้นะเจ้าคะ ” กล่าวย้ำ ก่อนจะกลับไปละเลียดทานขนมที่หยิบมาก่อนหน้า

พอโดนย้ำให้ทานให้ได้แบบนั้นแล้ว พาลาดินหนุ่มก็รีบรุดเดินหน้าไปยังโรงอาหารก่อนที่เขานั้นจะคว้าถ้วย เอ่อ เรียกว่าอะไรนะ ซุปถั่วแดงโมจิชอคโกแลต💦 เอาเป็นว่าก็ขนมอันนั้นล่ะ เอามาลองทานดู ก่อนที่ดวงตาทั้งสองนั้นจะเป็นประกายขึ้นมา ``หวา! อร่อยล่ะ! ✨``

มือสังหารหลงเหลือเค้าลางของความลังเลในแววตา ยามจับจ้องไปยังชิ้นขนมทรงกระต่าย ” ... ” กล่าวคือ รู้สึกว่ามันน่ารักเกินกว่าจะทานได้ลง แม้สุดท้ายจะตัดใจแล้วลิ้มรสชาติของมันอย่างมีความสุขก็ตาม..

” ดวงตะวันแห่งข้า พักผ่อนเถิดนะเจ้าคะ ” มือสังหารตัวน้อยเองก็เห็นด้วยกับวีรชนตนอื่น ว่าเหนือหัวของนางควรจะพักผ่อนเพื่อฟื้นคืนกำลังวังชา ” จวบตะวันฉายอีกครา จิโยเมะจะคุ้มกันให้เองเจ้าค่ะ ”

🌩️

อากาศกำลังเย็นฉ่ำเพราะหยาดวรุณที่ซัดสาด เป็นจังหวะเหมาะกับการที่มือสังหารได้รับเวรทำอาหารในวันนี้พอดี ถึงจะบอกว่าเป็นเวรทำอาหาร แต่นางก็รับผิดชอบเพียงหนึ่งเมนูเท่านั้น “ ครั้งนี้เป็นเบ็นโตะรวมของทอดเจ้าค่ะ ” ร่างเล็กผูกผ้ากันเปื้อนเร็วรี่ ก่อนจะเริ่มลงมือทำหน้าที่ของตน

มือสังหารรู้สึกถึงสายตากดดันหรือคาดหวังสักอย่าง เอาเป็นว่าไม่เห็นเจ้าค่ะ รับเบ็นโตะไปทานแล้วกันนะเจ้าคะ นินนิน

“ ตะวันฉายแล้ว — ทิวาสวัสดิ์เจ้าค่ะ ” คนตัวเล็กห้อยศีรษะลงมาจากเบื้องบน ส่งรอยยิ้มทักทาย ก่อนจะกลับไปทำหน้าที่ในอึดใจ

“ พักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ..เหนือหัวแห่งข้า “ มือสังหารตัวน้อยจ้องมองนายของตนด้วยสายตาห่วงใยจากเงามืด วันนี้เหน็ดเหนื่อยมาพอสมควรแล้ว “ กิจกรรมยังเหลือเวลาอีกมาก เช่นนั้นโปรดรักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าคะ “ “ ราตรีสวัสดิ์เจ้าค่ะ นินนิน “

🔪✨

“ ปีนี้เป็นแขกรับเชิญไปก่อนนะเจ้าคะ ” 𝐀𝐒𝐓𝐎𝐋𝐅𝐎