هر خونی که بر زمین ریختید، در چشمانِ ما خشک شد و به نفرت بدل گشت. با تفنگ آمدید، ما با سینه‌هایی گشاده. با طناب دار آمدید، ما با گردن‌هایی که خم نشد. حالا به رقص مادران خیره شوید، و بترسید از ما که دیگر چیزی برای از دست دادن نداریم جز خشمی که از استخوان‌ها‌ی‌مان بیرون زده است.

صبر یعنی دَوام آوردن، بی‌این‌که چیزی برای چنگ زدن داشته باشی!

آقا کامیار، پلیسِ ایرانیِ ونکوور. این ویدئوش رو خیلی دوست دارم و دزدیدم از اکانت اینستاگرامش🫣 #جاوید_شاه #پاینده_ایران instagram.com/kami_mah17?igs…

بر دیواره‌های سردِ دانشگاه، نامِ آزادی را با خون و خشم نوشتند. نسلی که میان کتاب و گلوله، ایستادگی را برگزید. امروز، صحنِ دانشگاه، نه جایگاهِ سکوت، که میدانِ چکاچکِ فریادهاست... #دانشگاه_صنعتی_شریف #دانشگاه_امیرکبیر #جاوید_شاه

کثیف‌ترین نوع قدرت، تقدیسِ جنایت با نقابِ دیانت. مستبد خود را سایه‌ی خدا بر زمین می‌نامد و با تکیه بر احکام قرون‌وسطایی، هر فریاد حقی را محاربه خوانده و خون جوانان را بر سنگ‌فرش خیابان و طنابِ دار حلال می‌داند. وقتی سیاست با تقدس گِره می‌خورد، دیگر سیاست نیست، یک سلاخی مقدس است!

رنگ‌ها در برابرِ شَرف و آزادگی رنگ می‌بازند. وقتی صدای مَردُمَت می‌شوی، یعنی رسم پهلوانی را از سَکوها به خیابان آورده‌ای. #رشید_مظاهری تو نشان دادی که مَرد بودن به بازوبند نیست، به دلِ شیر داشتن است. در مستطیلِ سبز رقیب ما بودی، امّا در زمینِ انسانیت، هم‌تیمی همه‌ی ما هستی.

سپس گوشی را در جیبش گذاشت و یقه‌ی کاپشنش را بالا کشید. چشمانش سرخ بود، امّا نمی‌گریست، و زیر لب با خود واگویه می‌کرد: بخواب داداش امین، من بیدارم. من و این عکس، کابوسِ بیداری‌شونیم. او حالا یک زرادخانه‌ی کوچک در جیبش داشت، که منتظرِ لحظه‌ی انفجار بود. #جاوید_شاه #پاينده_ایران

به مامان نگو...

کاش حداقل خودتون بدونین با خودتون، چند، چندین!!! _تَرک خوردین انقدر گرم و سرد شدین. #بعضی‌ها

دیگر هرکَس باید در قبالِ این خونِ ریخته بداند که با کیست. در هوایِ کُشنده است یا کُشته. و این ستم بر هرکَس و هرچیز، سخت ناهموار است. #شاهرخ_مسکوب

حالا تو این دو هفته آتش‌بسِ عمه‌تون، یه نفسی هم به نت بدین جوونورهای وحشی.

کسانی دارن دم از شرافت و وطن‌پرستی می‌زنن که همیشه در طول کشتارهای متمادی حکام سفاک ج‌ا، زبون‌شون تو ماتحت‌شون بوده و اعتراضی نداشتن! جالب‌تر این‌که حتی اوقاتی که نت قطع نمی‌شد خفه بودن، ولی الان تو این قطعی بی‌سابقه نت و به زور وصل شدن‌ها، روزی ۲۰ تا توئیت می‌زنن! خاک بر سرت...

عجله نکن، زنگِ تفریحه، زنگِ تفریح...

روز سوّم جنگ که هواپیمامون رو تو فرودگاه بوشهر زدن، زنگ زد و گفت: الان عکسش رو تو واتس‌آپ برات می‌فرستم! گفتمش: داداش، من مثل شما سیم‌کارتم سفید نیست، خونیه. قطعم‌ام از دنیا. سکوت شد و... _سوتی بدی بود که منجر به قطع رابطه‌ی خوبی شد.

THE RAT RACE HAS NO FINISH LINE!