ริทสึกะจังน่ะนะคะ ด้วยตัวคนเดียวคงทำอะไรไม่ได้ ปกป้องอะไรไม่ได้ หรือจะวาดฝันอะไรก็ไม่ได้เหมือนกัน เป็นแค่สาวน้อยค่ะ เพราะแบบนั้นก็เลยดีใจค่ะ ดีใจมาก ๆ เลยที่ได้พบเจอกับทุกคน ผ่านเรื่องราวแล้วก็อุปสรรคมาตั้งมากมาย ตัวคนเดียวน่ะ — ทำอะไรไม่ได้จริง ๆ ค่ะ (+)

“ หืม ✨ วันนี้มีอะไรงั้นเหรอ นี่ๆ มีอะไรน่ะ มีอะไรพิเศษเหรอ “

“ ฮ้าด—เช่ย!!! “

รู้ตัวอีกทีก็หมดวันป๊อกกี้ไปซะแล้ว ก๊อง—

จักรพรรดิคาบปรอท ทรงพระเป็นไข้หวัด หงึก

เจ้าพวกแดนอาทิตย์อุทัยประกาศศักดา พระองค์เองก็ประสงค์จะทำบ้าง แต่ว่า แต่ว่า “ไม่มีโรมสักคนเลยอ้ะ!!!” แง

กดโกด

“ เวลานั้นมาถึงแล้วสินะ! “

“ @#&#&฿ ” จักรพรรดิสีชาดโบกแขนดิ้นหนีประท้วง

พระองค์ไม่พอใจตรงนี้ เลยพุ่งทะลุกำแพงเข้าไปเลย

😌

“ วะฮ่าๆๆๆ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ ! ”

“ ฮึมมึ! อาเชอร์เอ๋ย ทั้งที่เข้าใกล้เทศกาลแล้วทั้งทียังทำตัวเรื่อยเฉื่อยอยู่อีก จะปลาบปลื้มที่ตัวเรามาเยี่ยมเยือนตักเตือนให้เจ้ารู้ถึงวันสำคัญก็ได้นะเออ “ ซากกำแพงเบื้องหลังไม่สนใจ ถ้ายังไม่ลุกพระองค์จะเริ่มมิกซ์เทปเดี๋ยวนี้ล่ะ

เลยเที่ยงคืนแล้ว! “ ฮาชิเร โซริโย ~ “

“ ฮึมมึ! ของขวัญคริสต์มาสปีนี้จากเราก็คือบทเพลงจากเราไงล่ะ “

เรียกรึ เรียกรึ !?

“ สวัสดีปีใหม่! ฮึมมึ ช้าไปหน่อยแต่ก็ยังทันใช่ไหมเล่า “

“ สหายของเรา ผสกนิกรของเรา ยังสบายดีอยู่รึเปล่า !? ”

“ ฮึ้ย! จะบีบีดูไบหรือดูต้นก็ไม่รู้ด้วยหรอกนะ มีแค่เรื่องที่ทำ ไม กัน ทำไมถึงไม่มีเราไปด้วยเล่า!! ที่อภัยให้ไม่ได้!“ เขย่าประตู