آن دو برای لحظه‌ای، در سکوت به هم نگاه کردند، انگار خواب می‌دیدند و رویای‌شان در یک مکان مشخص به هم رسیده بود؛ جایی که در آن، صدا بیگانه بود.  از رمان ۲۶۶۶ روبرتو بولانیو 📷 Artist: Daniel Radulescu

عالیجناب رویایی گفته بودند: «یکبار در دورها مرا متولد کن» در مواجهه با این شعر از خود رویایی پرسیدم: «آن دورها در کدام فاصله از ماست؟» گفت: «حدس فاصله، نیاز به یقینِ کجایی بودن دارد. یقین به اینکه کجای جهانت هستی، میل حرکت را از تو می‌گیرد. ساکن نباش.»

متبرک باد نام‌های شما مختاری، پوینده

بورخس در گفتگویی به تاثیر نابینایی بر زندگی‌‌اش اشاره می‌کند و خسارت اصلی را «از دست دادن تاریکی» می‌نامد. می‌گوید: «همه چیز برایم در مه است. نمی‌دانم کی شب می‌شود، کی روز.» گاهی در حسرت چیزهایی می‌مانیم که روزگاری حضورشان حتی احساس نمی‌شد. مانند حسرت تاریکی برای بورخس بزرگ.

این مردمان بیمار کاری بجز نشستن بر سنگ‌های داغ کاری بجز سکوت نمی‌دانند ایرج کیانی

باید به خواب برویم؛ به غیر از خواب همه‌چیز آزاردهنده است. همه‌چیز خارهای ناپیدایی دارد که به درون روح می‌خلند و زخم‌های سوزان برجا می‌گذارند. شب هول | هرمز شهدادی John William Waterhouse 1874

تهرانِ زخم‌خورده‌ی من نعره‌هات کو؟

بالی از آزادی افشاندم قفس پیما شدم خواستم ناز پری انشا کنم مینا شدم صحبت بی‌گفتگویی داشتم با خامشی برق زد جرات لبی وا کردم و تنها شدم صد تعلق در طلسم وهم هستی بسته‌اند چشم وا کردم به خویش آلودهٔ دنیا شدم بیدل دهلوی

زلفت به دستِ شانه و مشّاطه مبتلاست ما را چه سود از این که شبِ دیگران خوش است! رفیع مشهدی 🎨 فرح اصولی

برای تو به چشم غایبم از جهان مثل این خورشید وقتی می‌سوزد اینجا و همگی می‌دانیم آنسوی جهان در تاریکی‌ست. پرویز اسلام پور

با وجود دریافت مجوزهای لازم، بازی استقلال در ورزشگاه امام رضای مشهد لغو شد. اگر بناست کلا در این ورزشگاه فوتبال برگزار نکنید، تغییر کاربری بدهید. دلیل این میزان هزینه برای ساخت ورزشگاهی که بنا نیست از آن استفاده شود چه بوده؟

انتظار... 📸 Cinzia Canneri

ای برف‌های نهان در آب آیا کدام دست سوخته از آفتاب عطش صدها هزار سال پس از این عرفان خیس شما را خواهد دید؟ هوشنگ صهبا

خداحافظ عالیجناب بیضایی برای تبریک تولد آماده شدیم که خبر رفتن شما رسید.

کاظم جان چه ایده جالبی

و آواز دادند که «سنگ دهید». هیچ‌کس دست به سنگ نمی‌کرد و همه زارزار می‌گریستند، خاصّه نشابوریان. پس، مُشتی رند را سیم دادند که سنگ زنند! - بر دار کردن حسنک؛ تاریخ بیهقی.

آخه بیمارستان؟ مگه داشتن از مرز خارج می‌شدن؟

این مردم باشکوه