"โอะ!!!" "พี่โอเว่นล่ะ!"

"อ่ะ! นั่นพี่โอเว่นนี่หน่า!" ซิ่งรถหนอนคู่ใจไปหาพี่ชาย 'บาโรน~ บาโรน~' *เสียงรถ "โฮ่ยยย พี่ชาย! ยินดีต้อนรับกลับนะครับ! ขอบคุณนะ~ขอบคุณ!"

❝ ยินดีต้อนรับกลับครับ... ท่านพี่โอเว่น ❞

"ยินดีต้อนรับกลับมาล่ะโอเว่น~ เปโรลิน~ ♪ เปโรลิ้น~ ♪"

Young Big Mom 🔥

“นึกว่าจะเนียนแล้วนะเนี้ย นายนี้สายตาดีจังเลยนะเห็นด้วย” ตอนแรกก็นึกว่าจะเนียนแล้วเชียว

“น้องพี่น้อยใจพี่เหรออยู่คนเดียวนายคงเหงาแย่เลยสินะเรซิ่น ว่าแต่นายรอมานานแค่ไหนกันเนี้ย….” เดินเข้าไปหาน้องชาย

“เหงาก็ยอมรับเถอะ แต่ว่านะดูยังไงมันก็เหมือนเหงาแล้วก็น้อยใจอยู่ชัดๆเลยนี่” “นานพอสมควรเหรอ เปล่าไม่ได้ทำอะไรแค่จะเดินเข้าไปหาน้องชายตัวเองไม่ผิดนี่”เดินเข้าไปใกล้อีก

“ฉันไม่ใช่แคร็กเกอร์สักหน่อยไม่ทำอะไรแปลกๆหรอก…. หรือว่าทำดีนะ” ทำหน้าครุ่นคิด

“หม่าม๊าไม่อยู่สักหน่อย แถมพี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ~” แกล้งอะไรดีนะ

อยู่ๆก็รู้สึกผิดขึ้นมา “เดี๋ยวสิพี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยยังไม่ได้รังแกสักหน่อย”พยายามทำให้น้องหันหน้ามามอง

“นี้งอนพี่รึเปล่าเนี้ย ไม่เอาอย่าทำหน้าแบบนั้นสิเรซิ่นพี่ขอโทษ” พยายามง้อน้องสุดๆ

“……”น้องคนนี้!! “เรซิ่นน้องอยากลองลูกเกดชนิดพิเศษไหม”ยิ้มให้

“โอ้! คาตาคุริไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” เดินเข้าไปทักทาย

“คิดมากนะเรซิ่งจะไปมีอะไรแปลกๆได้ยังไงกันแค่ลูกเกดเอง” ที่จริงก็มีคิดจะทำอยู่แต่เห็นคาตาคุริแล้วไว้ทำทีหลังก็แล้วกัน

“ กลับมาทีก็ทำน้องงอนเลยงั้นเหรอ...”

“พูดผิดนิดหน่อยเองอย่าคิดมากเรซิ่น”โยนลูกเกดให้ มันผิดที่แป้นพิมพ์ฉันไม่ผิด

"อะไรเนี่ยยย พวกพี่ๆกับหม่าม๊าดูสนุกกันใหญ่เลยแฮะ ฮ่าๆๆ! อยากร่วมแจมด้วยชะมัด!! ขอบคุณนะ~ ขอบคุณ!" 'บาโรน~ บาโรน~' *เสียงรถหนอน

“ฉันรอดแล้วสินะแบบนี้” โชคดีนะคาตาคุริ

“หม่าม๊าหันไปสนใจนายแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันละ” พยายามดึงผ้าคลุมกลับ