จิตกรตัวน้อยสะดุ้งตื่น เมื่อลืมตามาสิ่งแรกที่เห็นอยู่รอบกายคือ ตุ๊กตาวิฬาร์จำนวนมาก ขนาดที่ว่าหากเพิ่มอีกสักนิดคงทับคนตัวเล็กไปแล้ว `` เอะเฮะเฮะเฮะ. . . .- ~ `` จิตกรตัวน้อยกอดตุ๊กจาวิฬาร์นอนต่อ

#โปรโมทร้านหม้อไฟ “ร้านหม้อไฟแลนเซอร์ ยินดีต้อนรับทุกคน”

พันทางพากันเปิดร้านหม้อไฟ? ไร้สาระ งานการไม่มีทำกันแล้วรึไร เปิดบ้าง

เลิกคิ้ว

ท้าวเอว ชะโงกหน้ามองสหาย "เจ้ายังไม่พักอีกหรือเอนคิดู?"

ชะโงกดู

ยอกย้อนยิ่ง! ไม่ตอบ ทว่าทิ้งตัวไปนั่งข้างโซ่สวรรค์เสียแทน ศีรษะเอนซบไหล่สหาย

หัตถ์วางบนเส้นผมของเด็กสาวตบเบาๆ สองสามที "พักผ่อนด้วยเล่าเจ้าพันทาง" หากกินเสร็จละนะ

ใจดีด้วยหน่อยแล้วไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงรึไงเจ้าพันทางนี่? เลิกพระขนงมอง "เฮอะ ราชาเช่นข้าไม่กินของไร้ประโยชน์พรรณนี้หรอก ไร้สาระ!" ก็แค่แป้งมิใช่รึไง? จากนั้นก็เปิดเกทเนื้อชั้นเลิศ ผัก เครื่องเคียงดีๆ มากมายกองอยู่แถวนั้น กินแค่แป้งจะไม่ดี (..)

เห็นท่าทางดีใจเกินเหตุของเจ้าเด็กนี่ก็นึกถึงสุวานตัวโตยามกระดิกหางขึ้นมา เพราะเช่นนั้นเลยแอบยกยิ้มขึ้นมานิดหน่อย หากเพียงพริบตาก็กระแอม ตีหน้าสูงศักดิ์เฉกเช่นทุกที ทำเสียงดุ "รีบกินรีบนอนรู้หรือไม่"

แสดงความเมตตาของราชาแล้วก็นอนได้ 💤

โผล่หัวออกมาจากห้องทรงงาน มิอยู่พักเดียวพันทางเยอะขึ้นมาโข

หากไม่มีความปราถนามนุษย์จะยังคงอยู่อย่างไร? มนุษย์เป็นสิ่งที่ขับเคลื่อนไปตามความปราถนาของตนใช้ชีวิตมาเช่นนั้นเสมอ ด้วยเหตุนั้นหากไร้ซึ่งความปรารถนามนุษย์จะยังคงอยู่เช่นไร จะเฉาตายหรือแห้งเหือดเหมือนเช่นพืชไร้น้ำหรือ? หากต่อให้เป็นเช่นนั้นก็ยังคงยืนกรานอยู่เคียงข้างมนุษย์ดั่งเคย

แลมองไกลๆ เกทพลันเปิด ผ้าคลุมผืนหนาหล่นออกจากเกทใส่กษัตริย์อัศวิน

ทัศนามองท้องนภา ดวงดาราระยับจับตาประหนึ่งภาพฝัน หากเพียงกะพริบตาคลับคล้ายคลับคลาว่าเส้นแสงงามตาร่วงหล่นบนฝืนฟ้าสีหมึกเป็นเส้นแสง ดาวตก? นึกย้อนแล้วเคยได้ฟังพันทางพูดไว้ว่ายามใดที่เห็นดาวตกจากฟากฟ้าให้อธิษฐาน "เฮอะ" ไร้สาระ อธิษฐาน? ทุกสิ่งที่ข้าต้องการล้วนอยู่ในมือข้าหมดแล้ว

ไม่ให้ชง

"เอ็นคิดู"

"เพียงแค่ลองสิ่งใดสักหน่อย ที่แท้แล้วก็รู้สึกเช่นนี้นี่เอง" เห็นสหายโผล่มาก็หัวเราะ อธิบายไปแบบกำกวมอยู่บ้าง

"เพียงคิดถึงสหายขึ้นมาก็เท่านั้น เจ้าจะทำหน้าโง่งมไปไย" หัวเราะในลำคอยามเห็นใบหน้าเช่นนั้นของสหาย

ไม่ได้แวะเวียนมาเสียนาน พวกพันทางยังเยอะเหมือนเดิมนี่