ข้าหมั่นทานอาหารแลดูแลตัวเองทุกครั้งอยู่แล้ว เปลวเถ้าเอ๋ย หรือบางที..ให้เจ้าเจริญอาหารแทนข้าก็อาจจะทำให้รู้สึกอิ่มเหมือนกัน ทานชิ้นนั้นในมือเจ้า มีเพียงรสหวานเท่านั้นที่เขารับรู้ถึง

ไม่เลย...ข้าไม่ใช่นกกระจ้อยร่อยตัวนี้แน่...

เหยียดตัวดิ้นให้พ้นจากพันธนาการนี้ แต่มันก็เปล่าประโยชน์ เสื้อผ้าผมเผ้ายุ่งเหยิง ยับยู่ สุดท้ายจึงปล่อยไปตามยถากรรมของตน อย่าสิ ❝ เดี๋ยวเถอะเจ้า.. ข้าแค่เตือนเจ้าในฐานะสหายต่างหาก ถ้าเจ้ามิใช่ข้าก็คงร่วมทุบด้วยอีกคนไปนานแล้วนะ ❞ เงยหน้า ดื้อเกินเยียวยา

ทำหน้าตาไม่เข้าใจ เจ้าเหมือนพวกโรคจิตอะไรแบบนั้นเลยหนา...

ต่อเมื่อข้ามีธุุระกับท่านเท่านั้นแล...ข้ามิอยากรบกวนท่านสักเท่าไหร่หรอก...

เพราะจิตใจตนกระวนกระวายเช่นนี้เองหรือ เหตุเพราะท่านมิอาจข่มตาบรรทมลง.. นอกจากห่มผ้าผ่อนให้ท่าน เถ้าเพลิงก็มีทำสิ่งใดอื่นนอกจาก.. นั่งเฝ้าเคียงข้างเจียงของท่านเช่นนั้นแล..

..อย่าร้องไห้สิ เจ้าทำเหมือนกับว่าขาดข้าไม่ได้อย่างไงอย่างงั้น

เอาเถอะ.. เจ้าก็ไปอยู่กับอีกหนึ่งชีวิตของข้าก่อนก็ได้...

ทำไมล่ะ ?

แบบนั้นก็สนุกเจ้าดีออกไม่ใช่หรือ...? เทียบกับข้าแล้วข้าคร้านจะตอบโต้เจ้าจะตาย

ก้อนสีขาวบริสุทธิ์โรยราจากฟากฟ้า สะสมเกาะติดบนหมวกปีกกว้างแลเสื้อผ้าของเถ้าเพลิงจนเกือบกลบสิ้น ต้องหมั่นคอยปัดนำออกจากตัว พร้อมคล้ายจะรู้สึกถึงอากาศหนาวเย็นจับใจ แต่มันก็คงเป็นได้แค่ลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านตัวเขาแล...

ข้าไม่ป่วยง่าย ๆ หรอก เจ้ามากกว่าที่ควรจะห่วงใยร่างกายเจ้าเอง

ยังจะกล้าพูดได้ตามปากอีกนะ.. อาการออกขนาดนั้น

พอได้ลืมตาตื่นมาอีกทีฟ้ามันก็มืดค่ำไปเสียแล้ว..หลายวันที่ผ่านมาเถ้าเพลิงนั้นเอาแต่คลุกอยู่กับกองหนังสือ กับงานเอกสารบางส่วนจนไม่ได้ไปพบปะกับใคร และหากจะไปจริง มันก็คงมิใช่เวลาตื่นของผู้คนเลย.. นั้นน่ะแย่จังนะ