"— ไม่เป็นไร ฉันนั่งก่อทรายเล่นกับแฟนฉันก็ได้" "นายแกล้งฉันไม่ได้หรอกนะ อะฮ่า!"

คำนี้ทำเขาชะงัก "นาย—" "นายทำอะไรพาธตี้น่ะบอกฉันมาเลยนะพวก"

"— นายไม่บอก แต่ฉันเชื่อว่าที่รักของฉันต้องบอกฉันแน่!" "ฉันจะไปถามพาธ"

"ฉันว่านายเห็นแล้ว" เขาค่อยๆยกรอยยิ้มขึ้นมุมปากเหมือนคนมีชัย "อะฮ่า นายเสร็จฉันแล้วล่ะพวก!"

Hot as hell 🌴

มิราจหัวเราะคิกคักเกาะแฟนหนุ่มของตัวเองไว้ไม่ให้หล่นกระทั่งขาแตะพื้นอีกครั้ง "เจ๋ง" มือเสยผมไร้ทรงขึ้น "งั้นเรามาคุยกันก่อนดีกว่าว่านายชอบแบบไหน ระหว่างขาแตะน้ำ ครึ่งตัว หรือทั้งตัวดี แต่ฝังนายกับทรายก็น่าสนใจ" พ่นสิ่งในหัวออกมาพลางพาอีกฝ่ายเดินไป :: ไม่เป็นไรนะคะ ชิวๆเลย☺️👐

พออีกฝ่ายว่าแบบนั้นเขาก็หยุดชะงัก "งั้นรอฉันตรงนี้ก่อนนะที่รัก" และตัวเขาก็หายไปกลับมาพร้อมกระป๋องทรายและเสียมพลาสติกขนาดเล็กสีสดใสมุ้งมิ้งน่ารัก "โอเคเราพร้อมแล้ว มาทำให้นายเป็นนางเงือกแสนสวยกันดีกว่า!" มิราจพาไปยังจุดเกือบจะถึงคลื่นที่ซัดเข้าฝังเอาเท้าแตะๆ "ตรงนี้เป็นไง?"

เขามองแฟนหนุ่มตัวเองพลางเผยรอยยิ้มเสียก่อนที่จะนั่งตามลงไป "เอ้าๆมาสร้างที่นอนให้นายกันดีกว่าที่รัก ดูซิ" มือที่ตอนแรกทำท่าจะโกยทรายขึ้นเปลี่ยนมาเป็นวัดขนาดร่างกายด้วยนิ้วเหมือนเด็กศิลป์ ก่อนจะไหวไหล่ "ไม่นานหรอกอย่างฉันอยู่แล้ว ✨"

มิราจพยายามใช้ทั้งมือทั้งของเล่นในการช่วยเหลือตนเองสร้างหลุมบนทรายถึงน้ำทะเลจะพยายามขัดขวางแค่ไหนก็ตาม เขามองขึ้นหาหุ่นแล้วลอบขำ "อย่าจมทรายไปก่อนฉันทำที่ให้นายเสร็จล่ะ" ไม่นานรูที่เรียกว่าเล็กก็ไม่ได้ก็ถูกสร้างแต่ก็ยังเสร็จดี "มานี่ม่ะ ถ้านายจมก็จะได้จมตรงที่ฉันทำ"

"เอ๊ะ มีใครพูดถึงฉันหรือเปล่านะ?" เงี่ยหูทำหน้าอ้อร้อ "แหม่ ถ้าพูดถึงขนาดนั้นก็คงกลับมาไม่ได้แล้วล่ะ! อะฮ่ะ!"

มิราจกลั้วหัวเราะโดยไม่แก้ต่างอะไร "ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นนะพวก" เขาดีดนิ้วพร้อมขยิบตาให้ "แต่ก็ใช่ว่าฉันจะต้อนรับนายไม่ได้นี่...ใช่ไหมนะ?"

"ตำนานผู้แสนหล่อเหลา มิราจ ผู้นี้ไงล่า!✨" "...ว่าแต่ นายคือใครนะ?"

"นายคิดผิดแล้วพวกที่คุยเรื่องปาร์ตี้กับมิราจผู้นี้น่ะ..." เขาหรี่ตาพร้อมเท้าเอวลูบคางไปด้วย "ปาร์ตี้ย้อนวันวาน นายคิดว่าไง!"

"โอ้? โทษทีๆ" กลั้วหัวเราะ "ฉันเอลเลียต วิตต์ หรือสมญานาม​ ท่านมิราจ สุดยอดตำนานแห่งเอเป็กซ์✨" "แล้วนายล่ะ พวก?"

"เรียกตามที่นายอยากได้เลยพวก จะเป็นท่านมิราจสุดหล่อเท่ก็ได้นะ?" เขายิ้มหวาน "แต่ อะไรกัน! นายไม่รู้จักตำนานเอเป็กจริงเหรอ!"

"ฮ่ะฮ่าฮ่า งั้นฉันก็ต้องเรียกนายว่าป๋าแล้วสิ?"

"ว้า เสียดายจัง" เขาเล่นตาม "แต่ยังไงมิราจผู้นี้ก็เป็นเด็กของตัวเองอยู่แล้ว นายไม่ต้องพูดเสียใจไปหรอกเพื่อน" "เอ๊ะ...ว่าแต่คนเรานี่เป็นเด็กของตัวเองได้สินะ?"

"ตัวเหลือง?" ก้มมองชุดของตัวเองช้า ๆ "เธอหมายชุดจั้มสูทของฉันงั้นเหรอ?" ผายมือลงตามตัวเอง

/หรี่ตาลูบคางก่อนเผยรอยยิ้มสว่างออกมา/ เฮ้—! นี่พวกนายกลับมากันแล้วเหรอ! ✨✨✨✨✨

เหล่าเลเจนท์สุดหล่อรวมตัวแล้ว!✨ (ถึงจริง ๆ ฉันจะหล่อเท่สุดก็เถอะ แต่ยอมให้แค่ครั้งนี้ละกัน /กระซิบแบบคุณป้าข้างบ้าน) ᅠ𝐎𝐂𝐓𝐀𝐍𝐄ᅠ @varrucktervampi