Kendime not Yüreğini açtıkça yüreğine körleşen, değer verdikçe değersizleştiren, sen adım attıkça böbürlenen, sen güldükçe kibirlenen, sen koştukça daha da bekleyen her kimse uzak dur ondan. Olduğundan fazla yüceltme kendini ama hatırlat kendine. Seni hak etmiyorlar.

Bu hayatta beni en çok yaralayan, en değer verdiklerimin beni kırması değil, o kırgınlığın zerre farkında olmamasıdır. Bazı anlamları yanlış omuzlara yükledik.

Bir noktadan sonra kelimeler kesik kesik çıkar boğazından. Bu yaşamak denen şeyi boğazına dizdikleri yetmemiş de, her kelimene bir de jilet sallamışlar gibi...

Bir gün elinde kahven ve yüzündeki sessiz gülümsemeyle, kimsenin yarım, eksik sevgisine kendini muhtaç etmediğin için, doğa’na uymayana uymadığın için, seni sen yapan taraflarını kabul edemeyenleri hayatından uğurladığın için, kendine teşekkür edeceksin.

Uğraşarak çözemediğin bir düğüm, vazgeçerek çözülebilir olabilir…

Doğup büyüdüğü yere ait değil insan. Acı çektiği ya da çok mutlu olduğu yere de ait değil. İnsan; olmak isteyipte olamadığı yere ait. Şey gibi bir his işte bu, çok, çok susamak gibi...

Sonra aramıza şehirler girecek, hiç karşılaşmayacağız. Tesadüfler bile bir araya getiremeyecek. Sonra belki birimiz öleceğiz, diğerimiz hiç bilmeyecek...

Anlatacak tonla şey varken, birdenbire herkese sustuğun bir yer var. Adı boşluk. Orada bağdaş kurdum oturuyorum.

Anlatacak tonla şey varken, birdenbire herkese sustuğun bir yer var. Adı boşluk. Orada bağdaş kurdum oturuyorum

Reva mı içimde soluklanan kuşların kanatlarını kırmak?

Bir gün elinde kahven ve yüzündeki sessiz gülümsemeyle, kimsenin yarım, eksik sevgisine kendini muhtaç etmediğin için, doğa’na uymayana uymadığın için, seni sen yapan taraflarını kabul edemeyenleri hayatından uğurladığın için, kendine teşekkür edeceksin.

Yaşamın anlamı gece duyumsanır ve sorgulanır. Kimse bunu öğle yemeği sırasında tartışmaz. Yaşam gecenin konusudur…

Şimdi ben yine de ayağa kalkmak, yola düşmek, sana gelmek isterim de, bana kapıyı açan ellerin bir başkasının kimsesizliğini sevmiş belli...

Ben seneler evvel sana aşık oldum Bir daha kimseye yakıştıramadım o kelimeyi

Son kez olur bazı şeyler, kimse anlayamaz. Son defa geçilir bir yoldan. son defa görülür bir yüz. Son defa duyulur bir ses. Son defa sevilir biri.

Bin kere veda edebilirim ama hala nasıl gideceğimi bilmiyorum.

Her şeyi yırtıp atabilirsin ama bir gün bir kitap içinde saklanan mektup ya da fotoğraf herşeyi alt üst eder. Anılar ölümsüzdür, sen değil.

O günden sonra bir daha kendimi dinlemedim. Ki dinlesem değer verdiğim insanların ruhumda açtığı yaraya kendimi gömecektim.

Olur da ölür de karşılaşamazsak, seni her şeyden çok sevdim…

Hiç kimse yıldız olarak kalamıyordu. Muhakkak hayalimizdeki yerinden inecek, herkese benzeyecekti.