ᅠᅠ ᅠᅠ ᅠᅠ ᅠᅠ “ อรุณรุ่งอุษาเบิกนภาแม้นพิรุณสาย ” “ ตื่นตนเสีย , อากาศมิน่าวางใจรักษากายจิตให้จงดีนังหนู ” ᅠᅠ ᅠᅠ ᅠᅠ ᅠᅠ

⠀ ᅠᅠ ⠀ ❝ แล้วเหตุใดผู้คนต้องรับความคุ้มครองจากนาง ❞ ⠀ ❝ อ้างเมตตา แต่ความจริงเพียงลุ่มหลงในอำนาจ, อยากเป็นใหญ่ในดินแดนโต้วหลัว ❞ ⠀ รางวัลที่ได้รับ แลกกับการพรากครอบครัวใครไป —คุ้มค่าจริงเหรอ ⠀ ᅠᅠ ⠀

ᅠᅠ ᅠᅠ ᅠᅠ ᅠᅠ “ มินิทราก็สุดแต่ตน มิขึ้นแก่ผู้แก่สิ่งใด , หอศักดิ์สิทธิ์บูชารอเพียงทอดแสงทิวาอุษารุ่ง ” ᅠᅠ ᅠᅠ ᅠᅠ ᅠᅠ

ㅤㅤ ㅤㅤ “ หึ —— ” ㅤㅤ ㅤㅤ

ㅤㅤ ㅤㅤ “ . . . ทรยศ ? ” ㅤㅤ “ หรือไม่ศรัทธาแต่แรก ” ㅤㅤ ㅤㅤ

ㅤㅤ ㅤㅤ “ คร่าตาข้าเป็นนางหรือ ” ㅤㅤ ㅤㅤ

ㅤㅤ ㅤㅤ “ ข้านึกว่าสิ้นบุญแต่ครั้งสตรีไม่รับรัก ” ㅤㅤ ㅤㅤ

⠀ ᅠᅠ ⠀ ᅠ ᅠᅠ ᅠ ᅠ ᅠ ᅠ ᅠ ᅠᅠ ᅠ ᅠ ᅠ ᅠ ᅠ ᅠᅠ ᅠ ᅠ ᅠ ᅠ 𝐓𝐀𝐍𝐆𝐂𝐇𝐄𝐍 . ⠀ สองมือกุมประสาน มุมปากหยักยิ้มรับผู้อาวุโสจ้าวตระกูล ⠀ ❝ ถังซานคารวะท่านทวด, สบายดีหรือไม่ ❞ ⠀ ᅠᅠ ⠀

ㅤㅤ ㅤㅤ “ ข้าเพียงทำตามคำบอกอนงค์นาง ” ㅤㅤ ㅤㅤ

ㅤㅤ ㅤㅤ “ . . . เสี่ยวซาน ” ㅤㅤ แข็งแกร่ง, สมแซ่ถัง ㅤㅤ “ เป็นอยู่ตามประสาผู้เฒ่า, พิษสงค้างคาวเก้าเศียรยังคงอยู่ ช้าเร็วก็ดับสูญไม่เปลี่ยนแปลง ” ㅤㅤ ㅤㅤ

ㅤㅤ ㅤㅤ “ . . . ” ㅤㅤ ขนงทเวขมวดครุ่น คิดตรึกตรองจึงค่อยทำตามดังว่า ㅤㅤ “ เป็นเช่นนี้ฤา ” ㅤㅤ ㅤㅤ

ㅤㅤ ㅤㅤ ปัญญาวิปลาส, กล้าหยามเกียรติเหล่าเทพ ㅤㅤ หากแต่มีปุโรหิตหลงเชื่อ, น่าอนาถใจ ㅤㅤ ㅤㅤ

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀ของปลอม ย่อมไร้ผู้เคารพ ไร้ผู้ศรัทธา ⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀

ㅤㅤ ㅤㅤ จักตรีศูล ดาบสวรรค์กลับไม่ยำเกรง ㅤㅤ หัตถาบรรจงยกดาบอสุรา ขึ้นฟาดฟันนภากาศ ไร้เยื่อใยต่อเสียงแซ่ซ้องข้องครหา เปล่งวาจา “ สามหาว ”

ㅤㅤ ㅤㅤ “ เฮอะ —— ” ㅤㅤ หลานปักษีเฒ่า . ㅤㅤ ㅤㅤ

⠀ ᅠᅠ ⠀ ซุ่มกลับมาเพื่อเห็นวิหคเฒ่าต่อล้อต่อเถียงกับลูกสุนัขทุกวัน ⠀ พรูลมหายใจออกมานึกสังเวช —พึงอาวรณ์ว่าลูกกับภริยาเจ้าตัวถึงแก่กรรม ลูกสะใภ้ก็ทอดทิ้ง จึงจำต้องเลี้ยงสัตว์ ไม่งั้นคงเหี่ยวเฉา ⠀ . . . สมอาวุโสร้อยปี ⠀ ᅠᅠ ⠀

ㅤㅤ ㅤㅤ ส่งสารสู่ฟากฟ้า กลับกล่าวหาใครใคร่เข้าสอดส่อง ㅤ หลานเจ้ามิสอนเล่นวิหคฟ้าหรือไร ㅤㅤ ㅤㅤ