Yaman çelişki değil mi? “Bazı”ebeveynler çocuklarının mutluluğu için elinden geleni hatta zorlayıp elinden gelmeyeni dahi yapmaya çalışıyor ama çocukları hep mutsuz hep istiyor ve hep ağlıyor. Acaba ne yapılıyorsa onu yapmamak işe yarar mı? Mutlu ol denilince belli ki olunmuyor.

Şimdilerde analı babalı ve dadılı çocuklar görüyorum. Dadılar çocukların her şeyi olmuş durumda öyle ki okulda veli gibi toplantılara katılmak, okulun ilk gününe,kurslara, partilere eşlik etmek, temizlemek, beslemek, oynamak vb.Bir doğurmamışlar. Sonra çocuk neden böyle demeyin.

Bir genç kız ile asansördeyiz, Erkek arkadaşının telefonun “aşkım” diye açtı.Telefonu kapatırken “salak mısın? mal mısın?” diyerek kapattı. Bunu sinirli bir halde de yapmadı, konuşmasının rutini bu gibiydi. “Aşkım” demek ne zaman bu kadar utanmaz ve sıradan oldu dedim kendime💙

Küçük çocuklar, “özellikle”ebeveynlerini mutsuz ve huzursuz etmek için sorun çıkarmazlar. Kendi dünyalarında yolunda gitmeyen onları mutsuz, huzursuz eden yaşantılara maruz kaldıklarında sorun yaşarlar ve bunları yansıtırlar. Demem o ki; çocukların ebeveynlerine kastı yoktur.

Uçakta telefonunu kapatmayan birini genç kız uyardı.Adam “50 yaşındayım ne yapacağımı senden öğrenecek değilim”diye bağırdı.Kendisine yıllardır küçük çocuklardan ne çok şey öğrendiğimi söylemek isterdim ama adam öfkesinde boğulmuştu anlamazdı ki ben de“yazık sana” dedim içimden😞

Okullarda çocuklarımızın her anının fotoğraf ve videosunu çeken özel bir görevli yoktur. Öğretmenlerin asli işi de bu değildir. Çocukla ekransız iletişim kurmak yerine sosyal medya paylaşımlarına zaman ayırdığınızda sınıftaki etkileşim sekteye uğrar. Yani bildiğimiz “ihmal etme”

Çocuk sağlıklıydı,kendisi yardımsız yapabilecekken, bardaktan suyunu içemiyor, yemeğini yiyemiyor,giyinip soyunamıyor,oyuncaklarını toplamıyor hatta kendi başına oyun kuramıyordu ama renkleri,şekilleri,rakamları tanıyor,telefonu ustaca kullanabiliyordu. Çocuğu güçlendirmek bu mu?

İstanbul’da “muhteşem” bir trafik var.Dört saatte ancak sahile varabildik.Çoğu kırmızı beyaz giyinmiş ellerinde bayraklarla insanlar yollarda. Cumhuriyet Trafiği bu. Zorla güzellik olmaz.Herkes bile isteye burada.Biz bu gidişle 100 yıllar Cumhuriyet’imizi kutlarız🇹🇷

Çocuk elinde bileti ile önümde.Harika.Çocuk yırtıcam dedi anne yırtma dedi,çocuk yırttı. Bari yere atma dedi çocuk attı. Çocuk annesine çığlık at dedi anne atmadı “iyi ki” .Koşma dedi koştu dur dedi durmadı,çişim geldi dedi çocuk “tut aşkım”dedi anne. Şimdiki aşklar başka😢

Aile içinde doyurucu bir etkileşimin inşa edildiği koşullarda çocuklar “asla”gün boyu ekran başında kalmak istemez.Çocuklar ancak “yeterince”ilgi görmediklerinde kendilerini ekrana verirler.Can cana, göz göze olmak, çocuğu mutlu eder. Oyun dostu büyük ebeveynler daha çok yaşayın.

Tatildeyiz. Bazı ailelerde çocuk başına düşen yetişkin sayısı altıyı aşmış durumda.3-6 yaşındaki bu çocukların emrine amade hepsi. Çocuk ölün dese hepsi ölmeye hazır bir teslimiyette. İşin garibi bu çocuklar diğer çocuklarla hiç anlaşamıyor.Çünkü hepsi ailesinin prensi prensesi.

Oyuncağın yaratıcı olması çocuğun da yaratıcı olmasını garantilemez. Yani,oyuncağın çocuk için ne yapabileceği değil, çocuğun oyuncakla neler yapabileceği önemlidir. Çocuğunuza yatırım yapın derim.Fikir,Lifelong Kindergarten kitabı yazarı Michel Resnick ilhamlıdır.⁦Mitchel Resnick⁩

Takım çalışması için harika fikir. Ayrıca mükemmel bir dikkat,odaklanma,problem çözme,strateji geliştirme,akıl yürütme ve yaratıcılık oyunu. “Oyun dostu”okullarda, ofislerde,belediyelerde, üniversitelerde puzzle şenliğine davet olsun bu. Herkes için oyun. instagram.com/reel/C-drgFXxu…

Az önce metrobüste: Yanaşsana. Bayan var.O zaman bekle sonrakine binersin. Sana mı soracağım?Boş yapma. Sana boşu doluyu gösteririm.Hadi dene de gör. Tam da Prof. Dr. Mehmet Toran davetiyle duygu ve düşüncelerimizi ifade etmenin en az 100 farklı yolu hakkında konuşmaya giderken denk geldi

Kulak misafiriyim: Marmarayda iki ebeveyn konuşuyor. Seninki hangi okulda? Normal okulda. En iyisini yapmışsın özele verip de ne yapacaksın, sanki başına kuş konduruyorlar. Acilen ebeveynlere okulun normali anormali, kuşlusu kuşsuzu olmaz diye anlatmak lazım. Bu nasıl beklenti?😞

Asansörde gözü telefonundan başka bir şey görmeyen çocuğa günaydın dedim. Yanıt vermedi. Asansörden inerken iyi dersler dedim, apartman kapısını tuttum.Teşekkür etmedi.Servis hostesine al der gibi kabaca çantasını uzattı,ona da teşekkür etmedi.Neden böyle oldu o güzel çocuklara?

Bana göre çok dar olduğunu düşündüğüm yerden arabamla geçemeyeceğimi düşünürken bir bey “ooo ordan kamyon geçer, hadi” dedi. Denedim ve geçtim. Bazen “bir hadi” yetiyor insanın kendini kapattığı o yerden çıkıp, uçabilmek için kanatlanabilecek gücü kendinde bulmasına. #hadi

youtube.com/watch?v=kRwl6L… Annelerimiz babalarımız başımızın tacı elbette iltifatımız bağ kurmaya, kördüğüm olmuş bağımlı ilişkilerde boğulmaya değil. Zamanında kesilmezse bu ip,ayağımıza dolanacağı kesin.Başka hayatların değil,kendi hayatımızın ipi yakışır elimize.

Anne öğretmene çocuklara kızmışsınız,prensesim okula gelmek istemiyor,ona değil, arkadaşlarına kızdığınızı söyler misiniz?demiş. Çocuklar sevilir,sayılır, korunur,kızılır da uyarılır da. Sadece duygusal, fiziksel ihmal ve istismara uğratılamaz.Yapmayın bunu bize de çocuğunuza da.

“Dokunma, değme, bırak, elleşme, dur, YAPMA”. Böylesi eli kolu bağlanan, merakı, hevesi, ışığı, hızı, kesilen bir çocuk istese de “yapabilmek”için cesaret edemez.Çünkü çoktan kendine inanmaya küstürülmüştür. Bir ebeveynin çocuğuyla iletişiminde seçtiği bu sözcükleri duydum da.