Kitapların yerini ekranlar alınca: Pop-Psikoloji.

Gerçeğe tutunma cesareti.

İnsanın hiç tanışmadığı birine özlem duyması ilginç bir şey… İçin, onunla eksiliyor. Zamanla kişilik kazanmış bir iç ses gibi, her şeyi onunla paylaşmak istiyorsun. Ama “o” yok, belki hiç olmayacak. Bilinmeyene duyulan, tanıdık bir özlem…

Kendini doğurmak.

Yüzeyde boğulmak.

Bu paradoksu hâlâ çözemedim. Heves ettiğim ne varsa vazgeçtiğimde, hatta unuttuğumda elde ettim.

“İyi bir anne baba olmanın kanıtı, çocukta meşhur olma arzusunun olmamasıdır.”

Başarı için tek bir ölçütüm var artık.

Hiçbir şeyin onarılamayacağı duygusu ile her şeyin yeni baştan başlayabileceği duygusu arasında gidip gelmek...

Son yıllarda psikolojinin popüler bir hale gelmesi gayet güzel, ama bunun bir “içerik ve tüketim malzemesi”ne indirgenme riski var.

Bu yüzden hepimiz birilerinin hikayesinde çok iyi ya da çok kötü insanlarız.

Olumlama bağımlılığı.

Yıllarca biriktirdiğim sitemlerin ve bilinçdışı verdiğim cezaların peşine düştüm. Öfkenin konforundan çıkarak, kendi hikâyemi yeniden yazabilmek için. youtu.be/aPww4vVxNKM?si…

Twitter'ın berbat algoritması yüzünden çok az kişinin akışına düşecek bir video bırakıyorum buraya. Yıl sonu gelmişken, bir haber videosu.

Kendi kanalıma konuğum: @aytugakdogan takeover! 🙌 Boşluktan yapay zekaya, bilginin yitirilmesinden hayatın anlamına “neşeli” bir sohbet oldu. Youtube kanalımda yayında. youtube.com/watch?v=EHX5re…

Boşluğun işlevi.

Çekici olan şey beğeni değil, kalıcılık.

Daha çok şey biliyor gibi hissediyoruz ama daha az şey anlıyoruz aslında.

Empatinin de bir sınırı olmalı.

8 yıl önce paylaşmışım. Eskiden eve girmezken şimdi evden zor çıkıyorum. Heyecanımı özlüyorum. Daha çok okuduğum, merak edip seyahat ettiğim ve yeniliklere açık olduğum günleri... Benzer bir körelme hisseden var mı bilmiyorum. Olgunluk dedikleri buysa, sıkıcıymış.