تک‌تک پست و استوری و توییت‌های بارونی رو لایک کردم.

بنده هم همین‌طور آقای کین، بنده هم همین‌طور.

لحظه‌ای که یک دوست که سال‌هاست به صورت مجازی همدیگرو می‌شناسین رو برای اولین‌بار‌ می‌بینی واقعا لحظه‌ی عجیبیه.

اسلایدهای یک ارائه جای انشا نوشتن نیست.

هر ایرانی یک متخصص مارکتینگ.

دو بار که بهشون می‌خندی دفعه سوم می‌خوان سوارت بشن.

نمی‌تونم خودم رو ببخشم.

امروز برای زنده بودن و کار کردن بیش از اندازه ناتوانم.

به ولله از تعداد نوتیف‌هایی که اسنپ و تپسی در طول روز می‌فرستن خسته شدم. واقعاً لازمه هر دو ساعت یه نوتیف بدین؟

بدون‌شک Gears of War 1

نسل زد و کوفت.

کاش ساسان توکلی فارسانی یه عکسم از ما گرفته بود.

کلانا این‌طوریه که پول می‌دی و می‌خوری ولی مطلقا سیر نمی‌شی.

برف امروز رو فقط تو استوری‌ها دیدم.

کله‌ی نامناسبی دارم ولی متاسفانه باید خودم رو کنترل کنم.

هر خری یه قندیل گذاشته جلوی دکونش و می‌گه این‌جا پارک نکن یه جوری که انگار خیابون ارث باباشه.

کسی ازت بابت نایس برخورد کردن تشکر نمی‌کنه ولی همه به خودشون اجازه می‌دن که بخوان سوارت بشن.

اینکه می‌گن از هر دستی بدی از همون دست می‌گیری دروغی بیش نیست. ما از هر دست دادیم از اون یکی گرفتیم. گاهی حتی هیچی هم نگرفتیم.

هوش‌مصنوعی و کوفت.

غمی که روی دوشمه وزنش از خودم بیش‌تره. لحظه به لحظه‌ی زندگیم شده رنج کشیدن. کاش می‌شد چشمام رو ببندم و وقتی دوباره باز کردم از این وضعیت رها شده باشم.