⠀⠀⠀ “บรึ๋ย.. สวัสดีนิวยอร์ค” ⠀⠀⠀

ชุดดูไม่จืดเลยนะ..

First look at the official Madame web logo

“ขอบคุณสำหรับการต้อนรับ มิเกล”

“นั่นอะไรน่ะ? มดน้อยหรอ?”

“หน้าใหม่?” “เกิดอะไรขึ้น นี่นายไม่ได้จากลากฉันไป… เอ่อ ข้ามจักรวาลอะไรเทือกนั้นใช่มั้ย?”

“เปล่า.. โว้วใจเย็น ฉันแค่ชมนาย”

“แล้วไป…” “แต่นายยังให้ฉันเจ๋งสุดอยู่ใช่ไหม?” กระซิบ

“นายดู… หัวร้อน จากปากสไปเดอร์แมนที่หล่อที่สุดในพหุจักรวาล นายควรพบแพทย์ ปรึกษาเรื่องการควบคุมอารมณ์“

'สไปเดอร์แมน เพื่อนบ้านที่แสนดี? ดีแบบใดกันเล่า แกมันตัวอันตราย! ไอ้พวกนักรบที่แต่งตัวเหมือนมาล่าสัตว์นั่นก็พวกของแกทั้งนั้นแหละ ใครในเมืองนี้ที่ยังเชื่อว่าไอ้ตัวปีนตึกนี่เป็นฮีโร่อยู่ก็บ้าแล้ว' หึ ไอ้พวกที่ยังเชื่อเฟคนิวส์จากสำนักข่าวปลายแถวอย่างแกต่างหากที่บ้า เจมสัน

“ฉันไม่ได้อยู่แก๊งค์ที่ทำงานให้นาย โอเค้?” “ทำตามสัญชาติญาณความถูกต้อง แบบคลาสสิคสไปเดอร์แมน”

สไปเดอร์แมนบางจักรวาลเริ่มน่าเป็นห่วง เอาเป็นว่า.. ยังทันอยู่นะ ใช่มั้ย?

“ถึงนายไม่อยากจะยอมรับนะพวก” เขาโอบไหล่อีกฝ่ายท่าทีผ่อนคลายผิดกับอีกฝ่ายที่ดูจะเข้มขรึมเสียจนตึงเครียด “การสร้างปัญหามันอยู่ในดีเอ็นเอพวกเราอยู่แล้วไม่ใช่รึไงล่ะ”

“ฉันคงจะต้องไปโหนใยดูแลนิวยอร์คของฉันต่อ” เขาตบบ่าปลอบใจ เพราะเข้าใจดีว่าบ่านั้นแบกรับอะไรไว้หนักเพียงไหน “อ้อ.. มิเกล ใจดีกับตัวเองบ้างพวก จักรวาลมีที่ทางของมันเสมอ ฉันรู้ดี”

⠀⠀ ⠀ “ครับป้าเมย์ กำลังกินข้าวอยู่น่ะ... ใช่ๆ ผมว่าจะแวะไปหาตอนวีคเอนด์ ดูแลตัวเองนะ” ⠀⠀

“เฮ้.. นายไปได้ไอ้ชุดนี้มายังไงนะ?”

มีวันแบบว่า… โชคปกติของสไปเดอร์แมนน่ะ

ฉันไม่ได้ไปห้องนาย

“ยังไม่ชินหรอ?”