‘จะอยู่ยังไงถ้าเธอไม่อยู่’

กับคนที่เรารัก เปลี่ยนไปนิดเดียวก็รู้แล้ว

‘ถ้ารู้สึกขอบคุณการมีอยู่ก็ต้องรักษา จะได้ไม่ต้องมานั่งเจ็บปวดหรือเสียดายอะไรกับการจากไป’

ถ้าทำเต็มที่เเล้วก็ไม่มีอะไรที่ต้องเสียใจ

ไม่อยากเห็นว่าเธอรักเขายังไง

มนุษย์โง่งมเพราะมีรัก

ไม่รักแล้วทำไมไม่บอก เราที่รักแกขึ้นทุกวันทำไงอะ

สาหัสชิบหายกับกันยายน

แคร์ตัวเองให้เยอะ ช่างแม่งให้มากขึ้น

‘ขอให้ไม่เหนื่อย ไม่เปียกฝน และไม่ต้องร้องไห้อีก’

แอบเสียใจนิดๆที่สุดท้ายแล้วตรงนั้นไม่ใช่ของเรา แต่ดีใจมากกว่าที่ได้เห็นเขาไปเจอคนดีๆที่ดูแลเขาได้ ไม่ใช่ห่วยๆแบบเรา

แค่นี้ก็เก่งมากแล้ว เธอรู้ไหม

อายุแค่นี้เอง ทำไมแตกสลายนับไม่ถ้วนเลยวะ

บางทีการที่เราไม่โหยหาความรักมันอาจจะดีต่อตัวเรามากที่สุดแล้ว ไม่ต้องเสียใจ ไม่ต้องผิดหวัง แล้วก็ไม่ต้องรู้สึกผิดกับตัวเองที่เอาความรู้สึกไปให้กับคนที่ไม่คิดจะชอบเราเลย

ถ้ามันยากนักไม่ต้องรักก็ได้

โคตรจะทุ่มเทกับทุกความสัมพันธ์ สิ่งไหนที่เคยทำให้ไป แล้วไม่ได้รับมันกลับ ร้องขอแทบตายครั้งต่อไปแกก็จะไม่ได้รับมันอีก

ตอนแรกกูฟังเพลง 17 ตอนนี้กูกลับมาฟังเพลง ฤดู กับ คงต้องบอกลาแล้วอีกละ

ท่อน ‘ภาวนาให้ฉันไม่ฝันถึงเธอ ให้เพลงรักที่ฟังไม่พูดถึงเธอ’ นี่โคตรหนึบโคตรบีบใจเลยอะ จำได้แค่เคยมีความสุขด้วยกัน แต่ที่เหลือลืมว่าต้องลืมยังไงงี้ ถ้าได้ฟังตอนอกหักน่าจะจมน้ำตา

ไม่ต้องเก่งกว่านี้ เราก็รักเธออยู่ดี

จะปีใหม่แล้ว ลืมคนใจร้ายคนนั้นได้รึยัง