Sevilmeyi bekleme. Seni hayatına almakta tereddüt eden kimsenin gelgitlerinde yorulma. Ruhunu doyurmayan herkesten, her şeyden gönül rahatlığıyla uzaklaş. Bekletilmeyecek, ertelenemeyecek, görmezden gelinemeyecek kadar özelsin. Bunu kendine sık sık hatırlat.

Gerçek sevgiyle tanışmamış, hep koşullu sevilmiş insanlara koşulsuz sevgi sunduğunuz an bocalıyor ve en çok sizi kırıyor. Son derece kıymetli kalbimizi, sevgimizi, şefkatimizi ve vaktimizi kime verdiğimize çok dikkat etmek gerek. Gerçekten de taşı sulasan da çiçek açmıyor.

Önceden insanlara sınır çizerken tereddüt ederdim. Acaba alınır mı, kırılır mı, yanlış anlar mı diye. Sonra anladım ki nezaketimin hiçbir karşılığı yok. Bilakis imkan geçince size zarar bile veriyorlar. O yüzden daima net olmaya karar verdim. Acıtmadan, tüm gerçekliğimle.

Bir insanın hayatta kendisine yapacağı en büyük iyilik zorlamayı bırakmaktır. O ilişki olmuyorsa bırakacaksın, o çevre iyi gelmiyorsa uyum çabanı keseceksin, o fikir artık ikna edici gelmiyorsa ona zorla tutunmaya devam etmeyeceksin. Bırakacaksın ki daha iyilerini bulasın.

Anlaşılmak, sevilmekten daha lüks ve zor ulaşılabilir duygu. Hele böyle bir zaman diliminde oldukça ehemmiyetli bir his. Hasbelkader sevebiliriz, belki de seviliriz fakat anlaşılır mıyız bu gerçekten de meçhul; anlaşılabildiğimiz kadar mutluyuz, diğerleri geçici his parçaları.

Üstümde çok değişik bir sakinlik var. Kafamın içi deliriyor ama sakin sakin duruyorum. Hiçbir şeyin yolunda gitmeyişini mi kabullendim yoksa kusursuz bir sinir krizi öncesi sessizliği mi ayırt edemiyorum.

Kalbindeki kötülüğe şahit olduğum bir insanı bir daha sevme şansım ne yazik ki yok. Olmuyor sevemiyorum, yedi mahalle toplanıp sevdirmeye çalışsa yine sevemem. Bir insandan bu denli vazgeçmem bu kadar zorken buna mecbur bırakılmak işin en üzücü tarafı.

Seni seviyorum ve bu hiçbir şeye yetmiyor. İsterdim ki, sevgim seni sımsıcak bir iklime götürsün, kucağına bastırsın. İsterdim ki, tüm dertlerini unuttursun, bahçende çiçekler açtırsın. Seni seviyorum ve sevmenin sadece sevmek olarak kalmasının sancısı, göğsümü tarumar ediyor.

Yük olur muyum diye düşündüğün yere ait değilsin. Kendini kısıtlamak zorunda hissettiğin yere ait değilsin. Anlatamadığın yere ait değilsin. Anlaşılmadığın yere ait değilsin. Kendini kendin gibi hissetmediğin hiçbir yere ait değilsin. Gurbetin de esaretin de bu yüzden.

Aran bozulmasın diye çabaladığın herkes sadece kendini düşünüyor. Zor anında koşarak gidiyorsun, genel olarak sürekli alttan alıp kendinden veriyorsun sonra kendini haklı sanıyor. İnsanlarla arana belirli bir çizgi koyup o çizgiyi bir adım bile geçmemek psikolojik tedavi şekli.

Bir tane bile dur noktanız yok. Bir tane bile bunu yapmak bana yakışmaz dediğiniz yer yok. Bari bunu yapmayayım hissiniz yok, saygınız yok, bunu yaparsam karşımdaki insan üzülür düşünceniz yok, hep bencilsiniz. Yetmedi mi kendinizi düşündüğünüz?

Benim gibi çocuksu, kıpır kıpır, samimi, komik, sürekli gülümseyen, hep neşe saçan, herkese hemen güvenen inanan bir insanı da soğuk donuk bakışlı nadiren gülümseyen ve kimseye güvenmeyen bir insan haline getirdiyseniz bu yemin ederim ki sizin suçunuzdur.

Kendini değersiz hissettiğin zamanların üzülme süresi vardır. O süre bittiğinde kendine saygı duyman gerektiğini öğrenirsin, mantığın konuşur. Kendine saygı duydukça hak etmediğine inandığın değersiz hissettiğin yerden kalkıp gitmeyi öğrenirsin. Yürümeyi öğrenmek böyle bir şey.

Dışarıdan göründüğüm gibi biri olmadığımı, sinirle hareket edip saçma sapan davrandığımı, en ufak şeye kırılıp belli etmediğimi, kafama taktığımda uyuyamadığımı, bencil gibi gözüksem de sevdiğim kişileri kendimden çok düşündüğümü bilmeseniz de olur.

Eğer bir şansım olsaydı birkaç şeyi hiç yaşamamış olmayı dilerdim. Öyle birkaç şey diyip geçemiyorum, bazı olaylar insanı çok değiştiriyor. Çok fazla değiştiriyor.

Bazen günün sonunda bir insanın başardığı en büyük şey intihar etmemiş olmasıdır.

Bazen bir şey oluyor, sen o mevzuyu saldım sanıyorsun. Sonra öyle bir şey daha oluyor ki, bok salmışım diyorsun.

Beni üzecek gücü sana verdiğim için kendimden özür dilerim.

İflas etti sevilebilen organlarım.

Ben çok değiştim, eskiden ufacık şeylere kafayı takardım. Şimdi daha da ufak şeylere takıyorum.