เต็มที่แล้วไม่มีอะไรต้องเสียดายแต่กุเสียใจร้องไห้ไปแล้ว 100 รอบ

สภาพตอนนี้ เหม่อ ร้องไห้ ฮึบ เช็ดน้ำตา เหม่อ ร้องไห้ ฮึบ เช็ดน้ำตา เหม่อ ร้องไห้ ฮึบ เช็ดน้ำตา วนอยู่แบบนี้

u don’t understand and i can’t explain

i really miss waking up being excited about something.

ปากบอกไม่เป็นไร แต่ในใจกูไปไม่เป็นละ

โลกเหี้ยนี่แม่งบังคับให้ต้องเก่ง ต้องเอาตัวรอดได้ ต้องอยู่เป็นเพราะไม่งั้นมึงจะโดนเอาเปรียบอยู่ตลอด

วันนี้ใช้คำว่า ช่างมันเถอะ เยอะมาก เยอะจนรู้สึกว่านี่คือความยากของความรู้สึกที่ต้องแลกกับคำว่า ช่างมัน

ทุกวันนี้เริ่มไม่สนใจอะไรที่ไม่มีผลต่อชีวิตแล้ว ไม่สนว่าใครจะคิดหรือรู้สึกอะไร อะไรที่รู้สึกว่าอยู่ใกล้แล้วบั่นทอนจะตีตัวออกห่าง ที่ผ่านมากุปล่อยให้สิ่งเหล่านี้กลืนกินตัวเองมามากพอแล้ว ปัจจุบันอะไรที่มีแล้วรู้สึกแฮปปี้กุพยายามคีพไว้ทั้งหมด

กุยอมทำงานกับคนไม่เก่งดีกว่าทำงานกับคนที่น้ำเต็มแก้ว พูดเหี้ยไรก็ไม่ฟัง ชุดความคิดบกพร่อง โง่แต่เสือกอวดเก่ง ป้อนอะไรที่มีสาระแม่งบ้วนทิ้งหมด

คนที่น่ารำคาญที่สุดคือคนที่ไม่สามารถอ่านบรรยากาศรอบตัวได้ว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ แล้วขยันทำต่อเสร่อๆน่ารำคาญออกมาตลอดเวลา 😵‍💫

ไม่มีใครภูมิใจในความสำเร็จของเราเท่าตัวเราเอง เพราะงั้นถึงแม้ความสำเร็จนั้นจะเล็กน้อยมันก็สำเร็จ ให้กำลังใจตัวเอง ภูมิใจกับก้าวเล็ก ๆของตัวเองนะ

parts of me die everyday

บางทีกุก็เป็รคนแบบ nothing to explore with อะมึง คนเราไม่ต้องสร้างความตื้นลึกหนาบางอะไรขนาดนั้นก้ได้เราไม่ใช่เลเยอร์เค้กอะ