ขึ้นศาลครั้งแรกตื่นเต้นมากครับ

“ไม่อยากบอกเพราะเดี๋ยวงี่เง่าใส่แบบนี้ไง”

คนจะชอบคุยเบ๊าะๆแบ๊ะๆเขาก็ชอบ

It’s too late

“ยิ้มหน่อย”   “จะให้ยิ้มยังไง ก็คุณจะทิ้งฉันไปแล้วหนิ”   “ไม่ได้ทิ้ง แค่แยกย้ายกันไปเติบโต”   “มันก็แค่ข้ออ้างของคนหมดใจนั้นแหละ”

มึงจะบ้าหรอ คาดหวังให้กุตลกเชี่ยไรทุกวัน ตัวจิงกุอยากโดดสะพานลอยทุกวันด่วยซ้ำ อิบ้า

กูเสียใจทุกวันเลย

เดือนนี้โคตรสะบักสะบอม

ความน้อยใจที่มีบ่อยๆ ก็กลายเป็นความถอดใจ

เสียใจแบบคอมโบ

ไม่ไหวอ่ะ เหนื่อย กุร้องไห้แม่ง เส็งเคร็ง เฮงซวย ทุกอย่างแม่งแกล้งกู 😭😭

หัวใจกำลังซ่อมแซมส่วนที่สึก หรอ

ไม่ชอบความรู้สึกที่แบบ “แค่จะทิ้งเขาไปยังทำไม่ได้เลย แต่เขาทำได้และทำได้ดีด้วย” สุดท้ายก็มีแค่เราที่แตกสลายอยู่คนเดียว

เป็นคนสุดท้ายที่ถูกแบ่งเวลาที่เหลือให้ เป็นคนสุดท้ายที่ถูกนึกนึกเสมอเลย พอเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วเหมือนกัน

แตกสลาย ผุและพัง ไม่น่าเชยชมอีกแล้ว ฉันตอนนี้น่ะ ไม่ได้ต่างอะไร จากดอกไม้ใกล้ตาย

รถขยะฝากเก็บเราด้วยครับ ลืมไรป่าว

เลือกเขาก็ไป เสียใจเมื่อไหร่ค่อยกลับมา

น้อยใจจะตายอยู่แล้ว แต่เธอไม่เคยรู้เลย